Pokazywanie postów oznaczonych etykietą motywacyjne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą motywacyjne. Pokaż wszystkie posty

TRZEBA ZNIKNĄĆ ABY SIĘ POJAWIĆ

Mariusz Muszczyński



W życiu nie ma przypadkowego sukcesu. Nawet ci, którzy wygrywają duże sumy na loteriach, zwykle tracą wszystko w ciągu 7 lat. Dzieje się tak z powodu nie przemienionej mentalności, braku umiejętności, które prowadzą do trwałego sukcesu. 

Historycy kiedyś odkryli wspólną cechę wielkich kultur i bohaterów. Nazwali to dynamiką wycofania i powrotu. 
By osiągnąć w życiu coś wartościowego, wymagane są okresy wycofania się, za którymi idzie powrót, nowe wejście. 
Wygląda na to, że efektywne życie to nie linia prosta, ale raczej sinusoida, która symbolizuje pojawianie się i znikanie ze sceny życia.  

SOLIDARNOŚĆ W CIERPIENIU

Piotr Zawadzki


Pytanie o sens cierpienia jest jednym z głównych pytań chrześcijaństwa. Dlaczego cierpimy skoro Bóg jest dobry i wszechmocny? Dla wielu ateistów to zagadnienie jest głównym argumentem do tego by odrzucić wiarę w Boga. Dla innych jest sposobnością do pogłębienia wiary...


Kiedy cierpimy z jakiegoś powodu - czy jest to choroba, konflikt interpersonalny, życiowa tragedia, zły dzień w pracy - możemy użyć bólu na dwójnasób. Po pierwsze ból może okazać się dla nas czymś destrukcyjnym, może stać się dla nas idealnym usprawiedliwieniem i wymówką do tego by zbudować fałszywy obraz siebie (zbawieni przez ból?), by zatruć życie sobie i innym, by narzekać i użalać się nad sobą. Bardzo często w taki sposób używamy bólu - jako wymówki do tego by puścić sobie cugle i stać się toksyczną osobą (swoim złym bratem bliźniakiem). Jest jednak inna droga - nasze cierpienie może być przez nas przekształcone w coś twórczego. Jednym z takich przekształceń jest ćwiczenie się we współczuciu i solidarności z innymi. O tym poniżej.

DLA OSTATNICH W KOLEJCE

Piotr Zawadzki
 

POZOSTAWIENI

Wszyscy wokoło wydają się rozwijać, przeżywać przełomy, wchodzić na nowe tereny swojego życia. Tutaj przybywa nowych małżeństw, tam pojawia się niesamowity osobisty sukces, ktoś inny awansuje w pracy jakby był zaprojektowany na kierownicze stanowisko... Tylko Ty stoisz w miejscu. Tak przynajmniej Ci się wydaje - z Twojej perspektywy nic się nie zmienia, życie stoi, pozbawione Bożego dotknięcia. Zaczynasz zastanawiać się, czy nie masz czasem innowacyjnego daru łaski - daru "odporności na błogosławieństwo". Faktycznie w wielu kwestiach jesteś człowiekiem z samego szarego końca kolejki. Masz tego dość, ale nie wiesz jak to zmienić. Jest pewien sposób jak otworzyć się na przełom, ale wymaga to totalnej zmiany myślenia. Jeśli jesteś na to gotowy, czytaj dalej.

JEŚLI CHCESZ CHODZIĆ PO WODZIE, MUSISZ WYJŚĆ Z ŁODZI

Piotr Zawadzki


Książkę Johna Ortberga czytałem już kilka lat temu, teraz otwieram ją i odkrywam w nowym wydaniu.  Kiedy czytałem ją po raz pierwszy dotknęła mnie do żywego i w lekki, humorystyczny sposób (czyli tak jak lubię) rzuciła mi wyzwanie do życia poza strefą mojego ukochanego komfortu. Nie wiem na ile wyzwanie podjąłem, wiem natomiast, że od tamtej pory świadomie staram się "chodzić po wodzie" i zachęcać do tego innych i mimo upadków, nie zniechęcam się.

W ŁASKOCZĄCYM OGNIU PRÓB

Piotr Zawadzki



Niestety nie ma wiary bez prób. Co jakiś czas przychodzą one do naszego życia aby namieszać. Dlaczego nie spojrzeć na nie z humorem?
Osobiście wierzę, że istnieje coś takiego jak chrześcijański, "czarny humor", chociaż brzmi to trochę absurdalnie i nie mam zamiaru robić z tego dogmatu. Śmiech pomaga nam spojrzeć z oddali na nasze problemy i w wielu przypadkach wzmacnia naszą wiarę. Świętość bez poczucia humoru to martwa religia, mdła pobożność. Humor jest darem od Boga który osładza gorycz życia. Czas się uśmiechnąć w najczarniejszej godzinie życia... czas pośmiać się z tego jak dziwaczejemy podczas prób naszej wiary. Spojrzenie z humorem na najtrudniejsze momenty naszego życia pokazuje, że nasze ego jest ukrzyżowane, że mamy zdrowy dystans do nas samych, że nasze problemy nie określają naszej wieczności. Czas na kilka dobrych rad:

TAŃCZĄCY Z BOGIEM

Mariusz Muszczyński

                                                   

Jest coś wyjątkowego w trzymaniu kogoś za rękę.
Małe dziecko ma potrzebę trzymania osoby bliskiej. Kiedy człowiek odkrywa piękno romantycznej relacji, towarzyszy temu ekscytujące przeżycie trzymania się za ręce.
Pewien czas temu został przeprowadzony eksperyment: grupę kobiet poddano lekkiemu elektrowstrząsowi. Za pomocą mądrych urządzeń mierzono kobietom strach i ból jakie odczuwały podczas eksperymentu. Tomograf rejestrował aktywność ich mózgu. Jeśli podczas eksperymentu kobieta pozostawiona była sama sobie, to bardzo się bała i doznawała fizycznego bólu. Jej emocjonalna część mózgu była aktywna. Jeśli pracownik laboratorium którego kobieta nie znała (nawet nie widziała jego twarzy), po prostu trzymał ją za rękę, odczuwała mniejszy strach, ale mimo wszystko mózg wciąż reagował na ból. Natomiast kiedy za rękę trzymał ją mąż, nie odczuwała bólu, mózg był spokojny na wszystkich swoich poziomach! Panowie, kiedy następnym razem żonę rozboli głowa, wystarczy wziąć za rękę!!

CZARODZIEJSKI KOCYK

Ludwika Chłap
 

 
Kiedy byłam małą dziewczynką, miewałam problemy z zasypianiem. Jeśli nie udało mi się usnąć przy wieczornym czytaniu bajek, mama miała pół nocy z głowy – siedziała na podłodze przy moim łóżku i trzymała mnie za rękę dopóki nie zasnęłam.
Kiedy wychodziła z pokoju, myśląc że śpię, zza szafek wyłaziły tajemnicze cienie, które w świetle małej lampki nocnej wyglądały naprawdę potwornie. Nie mogłam zasnąć, bo bałam się, że przyśnią mi się koszmary. Próbowałam być dzielna, ale strach przed ciemnością paraliżował mnie do tego stopnia, że nawet chowanie się wraz z głową pod kołdrę nie pomagało. Prędzej czy później mama znów lądowała na podłodze przy łóżku - do czasu... Któregoś wieczoru, gdy scenariusz miał się powtórzyć po raz kolejny, mama wpadła na genialny pomysł – przyniosła z pokoju mojej siostry... (uwaga! uwaga!) czarodziejski kocyk! Byłam zachwycona – nie sądziłam, że stary kraciasty koc, który mieszkał z nami od zawsze, ma czarodziejską moc. A jednak... okazało się, że każdy kto się nim przykryje (nawet bez głowy) był chroniony przed nocnymi straszydłami i koszmarnymi snami. W głowie mi się to nie mieściło, że taka wspaniała rzecz przytrafiła się właśnie mnie.  Od tamtej pory, przez kilka kolejnych lat, nie odstępowałam kocyka na krok. Staliśmy się nierozłącznymi przyjaciółmi i nawet kiedy szłam nocować do koleżanki  mieszkającej w tym samym bloku, zabierałam go ze sobą. Możecie wierzyć lub nie, ale czar kocyka zadział błyskawicznie – mama nadal czytała mi bajki przed snem, ale ja niczego już się w nocy nie bałam.  I nie przyśnił mi się już ani jeden zły sen. Ciekawe co mnie uchroniło przed nocnymi lękami – czarodziejski kocyk czy wiara w słowa mojej mamy? Choć rzeczywistość wokół mnie się nie zmieniła, to zmieniło się moje postrzeganie tej rzeczywistości – co w rezultacie przyniosło namacalne zmiany w moim życiu. Cienie nadal wyłaziły zza szafek, ale wcale nie budziły już we mnie takiego lęku.

Mały bóg

 autor: Piotr Zawadzki


Miejsce, w którym wydaje się nam, że już wiemy wiele o Bogu, miejsce w którym mamy "to wszystko" poukładane i Jezus przestaje nas zaskakiwać, stając się przewidywalny, jest miejscem narodzin małego boga, bożka, ulepionego z naszych pragnień. Właśnie tam każdy chrześcijanin staje się radosnym i niczego nieświadomym... bałwochwalcą. 

Dawca inspiracji

autor: Piotr Zawadzki



Jest pewne miejsce w Twojej osobistej modlitwie - miejsce gdzie wyraźniej widzisz, gdzie wyraźniej słyszysz, gdzie Duch Święty wnosi nowe pomysły, objawienie, życie, poszerza naszą świadomość na rzeczy nowe, których wcześniej nie widzieliśmy. Jest to miejsce kreatywności. Prezent od tego, który kreuje życie i rzeczywistość. 

Miejsce objawienia się Ducha Świętego w naszym sercu jest źródłem kreatywności. Kiedy spotykamy się z Duchem Świętym dotykamy sfery najgłębszej kreatywności, mając do czynienia z samym tętniącym tchnieniem życia. Kiedy to tchnienie przepływa, jesteśmy pobudzeni do odnowienia marzeń, zdobycia nowych terytoriów, chcemy podnieść się z ziemi i żyć pełnia życia. To jak sztuczne oddychanie metodą usta - usta po którym następuje pełna reanimacja.

Taki czas to czas tworzenia. Wiersze, obrazy, fotografia, życiowe zmiany (w końcu w Jezusie twoje życie tez jest dziełem sztuki) są jak najbardziej zrozumiałym ujściem tej inspiracji. Nie na darmo słowo inspiracja jest tak głęboko związane z działaniem Ducha Świętego. Kiedy się z nim spotkasz nadejdzie natchnienie do zmian, natchnienie do tworzenia.

Zrób wszystko aby wejść do tego miejsca spotkania z Bogiem.

1. Zadbaj o izolację. Wyrzuć telefon, zgaś tablet, zamknij okno, pójdź na spacer w dzikie miejsca.

2. Poproś Ducha Świętego aby otworzył oczy twojej wyobraźni i kreatywności. Poproś o zrzucenie wszystkich blokad. Wyznaj Bogu swoje porażki, lęki, zawody i gorycz. Wyznaj, że nadal wierzysz w Jego plan i przeznaczenie dla ciebie.

3. Weź narzędzia tworzenia, takie jak chociażby długopis i kartka i zapisuj potok pomysłów, planów, marzeń, projektów, które pojawiły się w twoim sercu.

4. Realizuj marzenia i plany dane przez Boga.


ZACHĘCAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU

Obraz pozorny

autor: Aneta Garbowska

fot. Aneta Garbowska
 
Zapewne niewielu z nas pamięta i rozmyśla czasem o starej poczciwej fotografii analogowej. Postęp technologiczny i cyfryzacja skutecznie wyparła błonę fotograficzną na zawsze zmieniając oblicze fotografii. Dziś zrobić zdjęcie może każdy, o każdej porze w dosłownie każdym miejscu, bo każdy ma przy sobie przynajmniej jedno urządzenie posiadające wątpliwej jakości „aparat fotograficzny”. To zmieniło naszą mentalność. Nikt już nie liczy wolnych klatek na filmie, nie wyczekuje interesujących momentów i nie zbiera grosz do grosza by móc udać się do fotografa by w końcu wywołać film i zobaczyć jakie niezwykłości z otaczającej rzeczywistości udało nam się złapać w kadrze. Choć zapewne sporo z nas pamięta jeszcze to przyspieszone bicie serca na moment przed odbiorem wywołanych odbitek czy filmów. Tajemnica i niepewność... To było to.
 

Ciąg dalszy nie nastąpi

autor: Piotr Zawadzki


Co się z nami stało? Skąd pomysł aby myśleć o Ewangelii jako o czymś, co używane jest przez Kościół tylko w momencie niesienia jej innym ludziom? Dlaczego pozwalamy sobie na myśl, że jest coś głębszego niż Ewangelia - postrzegając ją jako coś podstawowego, prostego, będącego zaledwie początkiem naszej podróży z Bogiem? Czy Ewangelia to zaledwie duchowy elementarz? Uwierzymy w nią, ale potem maniakalnie czekamy na jakiś ciąg dalszy, coś głębszego niż podstawowy przekaz o Jezusie i tym co dla nas zrobił na krzyżu (czekamy jak na... zbawienie?). Nie rozumiemy, że jesteśmy powołani do zagłębiania się w Ewangelię a nie pójścia dalej, poza jej “podstawowy” przekaz. Każdy dzień ma być eksploracją nowych głębin w fakcie, że Jezus umarł za nasze grzechy. Czy doczekaliśmy się momentu, aby także dla wielu chrześcijan stało się to głupstwem?

Przystanki życia

 autor: Marlena Rzycka



Pomost

Arriva - czy wiecie, że to „jedna z największych grup świadczących usługi transportowe w Europie, zatrudniająca ponad 47 500 osób i realizująca każdego roku ponad 1,5 miliarda przewozów pasażerskich w 12 krajach europejskich"? Mieszkając w angielskim hrabstwie Yorkshire niemalże codziennie korzystałam z usług tego przewoźnika. Drogę do pracy stanowiły wielokrotne przesiadki i kilkunastominutowe oczekiwanie na następny autobus i tak w kółko, dzień w dzień… Na dworcu w godzinach szczytu kłębiły się nieprzebrane tłumy pasażerów. Jedni pędzili gdzieś przed siebie w pośpiechu, rozmawiając przez telefon, nerwowo zerkając na zegarek. Inni czekali w długich kolejkach po fast-food. Jeszcze inni siedzieli popijając kawę ze wzrokiem utkwionym w gazecie, gdzie na ostatniej stronicy tabloidu zamieszczano reklamy angielskiego metra i napis: "Here to get you there". To chwytliwe hasło skłoniło mnie do kilku przemyśleń i refleksji... Można je porównać do drewnianego pomostu łączącego dwa brzegi rzeki -  teraźniejszość (tzw. „tu i teraz”, w którym się obecnie znajdujesz) oraz przyszłość (miejsce przeznaczenia do którego chcesz się udać).


Poczekalnia (część 2)

autor: Piotr Zawadzki



Jak wykorzystać poczekalnię?

Postawa wiary jest widzeniem możliwości w każdej, nawet najgorszej sytuacji. Wiara zawsze sięga dalej i przezwycięża to co jest tu i teraz. Wiara ma też moc przekształcania porażek w sukcesy, upadków w cenne lekcje, regresu w rozwój. W czasie duchowej poczekalni człowiek wiary nadal będzie się rozwijał, ale rozwijał poprzez cofanie się. W czekaniu dostrzeże źródło swojej siły a nie wyczerpania, odnajdzie sposobności do wniesienia zmian do swojego wewnętrznego życia, relacji z ludźmi i Bogiem. Co można zrobić w poczekalni, by czas czekania był naszym zyskiem i potężną inwestycją w naszą przyszłość?

Poczekalnia (część 1)

autor: Piotr Zawadzki


Chyba nikt z nas nie lubi czekać. Kolejki i poczekalnie to straszne miejsca próby charakteru - wielu z nas ich nie zdaje, wykazując się niecierpliwością, nerwami. Czekanie nastręcza nam problemów, szczególnie, że przed nami majaczy upragniony cel. Bliskość celu czyni czekanie tak uciążliwym. Podobnie jest w naszym życiu duchowym. Każdy z nas ma jakieś przeznaczenie, które musi wypełnić. Zanim jednak to nastanie, często lądujemy w duchowej poczekalni. Czym charakteryzuje się taka poczekalnia, co w nas ujawnia i jak możemy konstruktywnie wykorzystać czas oczekiwania? O tym zaraz.


Podziękuj

Autor: Piotr Zawadzki



Życie dostarcza nam masy bodźców. Oprócz niesamowitej ilości zewnętrznych okoliczności, w nas dzieje się równie wiele. W panującym chaosie trudno się rozeznać. Pozostaje nam wybierać co jest ważne, a co nie jest. Najczęściej wybieramy rzeczy negatywne - bo te jawią się jako bolesne, a ból jest silnym bodźcem. Skupiamy się na narzekaniu, depresyjnych myślach, strachu, kompleksach. Jak zmienić ten proces? Jak odwrócić nasze fatalne nawyki myślenia i żyć lepiej?


Czas by pozbyć się kamieni

autor: Aneta Garbowska




Niegodni uciekinierzy

Sami wolimy uciec od koncepcji istnienia Boga, niż nieustannie być poddawani świętym wzburzeniom i bezpodstawnym sądom. Sądzą nas inni, oczekując, że nasze winy przysłonią ich niedoskonałości. Sądzimy się sami, bo wciąż nie dosięgamy ideału świętości zaaplikowanemu w nasz światopogląd. Czy nie lepszą opcją jest świat bez Boga? Wolny od sądu? Wolny od nieustannego próbowania zaspokojenia norm, których nie są się zaspokoić? Jak wielu zrodziło się ateistów zmęczonych auto-osądem, uciekających od niego. Jak wielu wśród deklarujących się chrześcijan jest wewnątrz ateistami, uciekającymi od prawdziwej relacji z Bogiem, bo nie potrafią osiągnąć standardów świętości i czystości? Ustami wyznajemy Boga a serce wciąż jest ukryte za zasłoną wstydu i niedociągnięć, nie pozwalając Mu zbliżyć się na krok, bo przecież "nie jesteśmy godni".


Księżniczka na kasie

autor: Piotr Zawadzki

Praca czy tożsamość?

Jak dobrze pójdzie, wstajesz o 7:00. Szybkie śniadanie - kawa (byłby też papieros ale jesteś już chrześcijaninem), prysznic, bieg na autobus czy mozolne przepychanie się przez poranny korek i start... Zaczął się Twój dzień pracy. Przez kolejne 8-12 godzin będziesz miał szansę uwierzyć, że twoja praca to Twoja tożsamość. Możesz też pozwolić aby twoja tożsamość wpłynęła na pracę, którą wykonujesz. Jaki będzie Twój wybór?

Księżniczka na kasie

Biblia mówi o chrześcijanach, że są dziećmi Boga. Ta wypowiedź nie dotyczy ludzi, którzy nie uwierzyli w Jezusa - jest zarezerwowana tylko dla wierzących - każdy może zostać dzieckiem Bożym, będą jednak tacy, którzy odrzucą tą propozycję adopocji. Tutaj pojawia się paradoks - skoro naszą naturą jest być dziećmi Króla, dlaczego nasza codzienność temu przeczy? Szczególnie dramatycznie może objawiać się to w kwestii pracy zawodowej. Znasz swoją prawdziwą tożsamość, a jednak przez 12 godzin siedzisz na kasie w Biedronce (lub innym zwierzaku - do wyboru - Żabka, Jerzyk itp.). Nie chodzi o to czy jakaś praca jest mniej lub bardziej “godna” - każda jest błogosławieństwem. Odczuwasz jednak zderzenie dwóch rzeczywistości. W Kościele słyszysz jedno, praca każe wierzyć Ci w drugie. Skąd wziąć pewność? Na czym oprzeć swoją tożsamość? Czy księżniczka - córka Króla - powinna siedzieć na kasie w supermarkecie?