Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aneta Garbowska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Aneta Garbowska. Pokaż wszystkie posty

Obraz pozorny

autor: Aneta Garbowska

fot. Aneta Garbowska
 
Zapewne niewielu z nas pamięta i rozmyśla czasem o starej poczciwej fotografii analogowej. Postęp technologiczny i cyfryzacja skutecznie wyparła błonę fotograficzną na zawsze zmieniając oblicze fotografii. Dziś zrobić zdjęcie może każdy, o każdej porze w dosłownie każdym miejscu, bo każdy ma przy sobie przynajmniej jedno urządzenie posiadające wątpliwej jakości „aparat fotograficzny”. To zmieniło naszą mentalność. Nikt już nie liczy wolnych klatek na filmie, nie wyczekuje interesujących momentów i nie zbiera grosz do grosza by móc udać się do fotografa by w końcu wywołać film i zobaczyć jakie niezwykłości z otaczającej rzeczywistości udało nam się złapać w kadrze. Choć zapewne sporo z nas pamięta jeszcze to przyspieszone bicie serca na moment przed odbiorem wywołanych odbitek czy filmów. Tajemnica i niepewność... To było to.
 

Architektura duszy

autor: Aneta Garbowska

foto. Aneta Garbowska






Konkurs brzydoty

Ostatnio ogłoszono w naszym pięknym mieście plebiscyt na najbrzydszy budynek roku. Nie muszę chyba mówić, że do rozgrywki trafiły wszystkie molochy szpecące starą część miasta. Żywo zainteresowałam się tematem, bo należę do piewców piękna a już tym bardziej do piewców sztuki i architektury XIX i XX wieku. Przyznaję, że ilekroć mijam starówkę mojego miasta zastanawiam się co za wariat miał wpływ na ukształtowanie tak zróżnicowanej architektonicznie zabudowy, gdzie obok pięknie zdobionych kamieniczek które 200 lat temu wyszły spod dłuta secesyjnych artystów wyrastają betonowe bezkształtne kloce - wizytówka PRLu. Wracając do konkursu, oddałam głos na mojego faworyta (choć ciężko było zdecydować co brzydsze, pseudo piramida z katakumbami, w której znajduje się bank czy może nieprawdopodobnych rozmiarów Instytut Śląski, z którego przynajmniej ktoś zdjął obleśne czerwone aplikacje)i na tym skończyłaby się ta historia, gdyby nie myśl, która powoli zaczęła kiełkować w mojej głowie... 


Czas by pozbyć się kamieni

autor: Aneta Garbowska




Niegodni uciekinierzy

Sami wolimy uciec od koncepcji istnienia Boga, niż nieustannie być poddawani świętym wzburzeniom i bezpodstawnym sądom. Sądzą nas inni, oczekując, że nasze winy przysłonią ich niedoskonałości. Sądzimy się sami, bo wciąż nie dosięgamy ideału świętości zaaplikowanemu w nasz światopogląd. Czy nie lepszą opcją jest świat bez Boga? Wolny od sądu? Wolny od nieustannego próbowania zaspokojenia norm, których nie są się zaspokoić? Jak wielu zrodziło się ateistów zmęczonych auto-osądem, uciekających od niego. Jak wielu wśród deklarujących się chrześcijan jest wewnątrz ateistami, uciekającymi od prawdziwej relacji z Bogiem, bo nie potrafią osiągnąć standardów świętości i czystości? Ustami wyznajemy Boga a serce wciąż jest ukryte za zasłoną wstydu i niedociągnięć, nie pozwalając Mu zbliżyć się na krok, bo przecież "nie jesteśmy godni".