![]() |
| Foto. Aneta Garbowska |
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ludwika Chłap. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ludwika Chłap. Pokaż wszystkie posty
Duma i uprzedzenie
Autor: Ludwika Chłap
Jak na protestantkę przystało - protestuję! Protestuję nie przeciwko herezji w Kościele tak jak kiedyś Luter, ale przeciwko własnej dumie i uprzedzeniom wobec moich braci katolików, które momentami rujnują moją relację z Bogiem. Zaobserwowałam, że często łatwiej jest mi okazywać miłość ateistom, innowiercom i przestępcom niż chrześcijanom, którzy wierzą w tego samego Boga co ja, ale inaczej. Na szczęście nie jest to zasadą, ale zdarza się, że protestanci zachowują się jakby pozjadali wszystkie rozumy i przekonani o własnej racji nie dopuszczają do siebie myśli, że Bóg ma różne sposoby, by dotrzeć do ludzi. Mimo, że protestancka forma jest prosta i zwięzła, to nie raz mimo wszystko przerasta treść. Bo lubimy dużo mówić o miłości, ale zapominamy kochać.
CZARODZIEJSKI KOCYK
Ludwika Chłap
Kiedy byłam małą dziewczynką, miewałam problemy z zasypianiem. Jeśli nie udało mi się usnąć przy wieczornym czytaniu bajek, mama miała pół nocy z głowy – siedziała na podłodze przy moim łóżku i trzymała mnie za rękę dopóki nie zasnęłam.Kiedy wychodziła z pokoju, myśląc że śpię, zza szafek wyłaziły tajemnicze cienie, które w świetle małej lampki nocnej wyglądały naprawdę potwornie. Nie mogłam zasnąć, bo bałam się, że przyśnią mi się koszmary. Próbowałam być dzielna, ale strach przed ciemnością paraliżował mnie do tego stopnia, że nawet chowanie się wraz z głową pod kołdrę nie pomagało. Prędzej czy później mama znów lądowała na podłodze przy łóżku - do czasu... Któregoś wieczoru, gdy scenariusz miał się powtórzyć po raz kolejny, mama wpadła na genialny pomysł – przyniosła z pokoju mojej siostry... (uwaga! uwaga!) czarodziejski kocyk! Byłam zachwycona – nie sądziłam, że stary kraciasty koc, który mieszkał z nami od zawsze, ma czarodziejską moc. A jednak... okazało się, że każdy kto się nim przykryje (nawet bez głowy) był chroniony przed nocnymi straszydłami i koszmarnymi snami. W głowie mi się to nie mieściło, że taka wspaniała rzecz przytrafiła się właśnie mnie. Od tamtej pory, przez kilka kolejnych lat, nie odstępowałam kocyka na krok. Staliśmy się nierozłącznymi przyjaciółmi i nawet kiedy szłam nocować do koleżanki mieszkającej w tym samym bloku, zabierałam go ze sobą. Możecie wierzyć lub nie, ale czar kocyka zadział błyskawicznie – mama nadal czytała mi bajki przed snem, ale ja niczego już się w nocy nie bałam. I nie przyśnił mi się już ani jeden zły sen. Ciekawe co mnie uchroniło przed nocnymi lękami – czarodziejski kocyk czy wiara w słowa mojej mamy? Choć rzeczywistość wokół mnie się nie zmieniła, to zmieniło się moje postrzeganie tej rzeczywistości – co w rezultacie przyniosło namacalne zmiany w moim życiu. Cienie nadal wyłaziły zza szafek, ale wcale nie budziły już we mnie takiego lęku.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

