Piotr Zawadzki
Pewnego razu siedząc w kancelarii kościoła usłyszałem ciche pukanie do głównych drzwi. Kiedy wyszedłem na zewnątrz stanęła przede mną kobieta w średnim wieku w kapeluszu na głowie i nieśmiałym, łamiącym się dziwnie głosem zapytała o najbliższe nabożeństwo. Stałem jak zamurowany po pytaniu, nie dlatego, że ktoś prosto z ulicy chciał do nas wpaść na uwielbienie (chociaż to też powoduje u mnie osłupienie) ale dlatego, że po bliższym przyjrzeniu się twarzy skrywanej pod kapeluszem okazało się, że rozmawiam... z umalowanym mężczyzną w sukience. Szok spowodował, że zamiast na "Pani" (bo wcześniej tak się kilkukrotnie do "niej" zwróciłem) zacząłem się zwracać do tej osoby na "Pan" - co było bardzo nieuprzejme z mojej strony. Poinstruowałem go o tym kiedy jest najbliższe spotkanie po czym wróciłem do siebie cały czas myśląc o tym jak będzie wyglądało najbliższe nabożeństwo z osobą transseksualną na sali... Mimo dużej dozy tolerancji nie potrafiłem poukładać sobie tej sytuacji w głowie. Od razu pojawiło mi się pytanie: czy kościół jest gotowy na przyjęcie osób transseksualnych, czy mamy w sercach wystarczająco miłości i współczucia by pokazać im Jezusa przez odpowiednie postępowanie wobec nich? Moja reakcja pokazała mi, że ja sam nie jestem gotowy, ale bardzo chcę to w sobie zmienić. Co mamy zrobić, żeby jako Kościół w Polsce skutecznie docierać do osób transseksualnych, jak takim osobom głosić Ewangelię? Czy jest dla nich miejsce na naszych perfekcyjnie dopracowanych nabożeństwach? Jakie reakcje pośród wierzących wzbudzi modlący się razem z nimi transwestyta bądź transseksualistka?


.jpeg)














