Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kultura kościoła. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kultura kościoła. Pokaż wszystkie posty

TRANSWESTYTA W ZBORZE

Piotr Zawadzki
 
 
Pewnego razu siedząc w kancelarii kościoła usłyszałem ciche pukanie do głównych drzwi. Kiedy wyszedłem na zewnątrz stanęła przede mną kobieta w średnim wieku w kapeluszu na głowie i nieśmiałym, łamiącym się dziwnie głosem zapytała o najbliższe nabożeństwo. Stałem jak zamurowany po pytaniu, nie dlatego, że ktoś prosto z ulicy chciał do nas wpaść na uwielbienie (chociaż to też powoduje u mnie osłupienie) ale dlatego, że po bliższym przyjrzeniu się twarzy skrywanej pod kapeluszem okazało się, że rozmawiam... z umalowanym mężczyzną w sukience. Szok spowodował, że zamiast na "Pani" (bo wcześniej tak się kilkukrotnie do "niej" zwróciłem) zacząłem się zwracać do tej osoby na "Pan" - co było bardzo nieuprzejme z mojej strony. Poinstruowałem go o tym kiedy jest najbliższe spotkanie po czym wróciłem do siebie cały czas myśląc o tym jak będzie wyglądało najbliższe nabożeństwo z osobą transseksualną na sali... Mimo dużej dozy tolerancji nie potrafiłem poukładać sobie tej sytuacji w głowie. Od razu pojawiło mi się pytanie: czy kościół jest gotowy na przyjęcie osób transseksualnych, czy mamy w sercach wystarczająco miłości i współczucia by pokazać im Jezusa przez odpowiednie postępowanie wobec nich? Moja reakcja pokazała mi, że ja sam nie jestem gotowy, ale bardzo chcę to w sobie zmienić. Co mamy zrobić, żeby jako Kościół w Polsce skutecznie docierać do osób transseksualnych, jak takim osobom głosić Ewangelię? Czy jest dla nich miejsce na naszych perfekcyjnie dopracowanych nabożeństwach? Jakie reakcje pośród wierzących wzbudzi modlący się razem z nimi transwestyta bądź transseksualistka?

JESTEŚMY BY KOMUNIKOWAĆ

Piotr Zawadzki



 
SZTUKA KOMUNIKACJI
 
Czasami mam wrażenie, że Kościół mówi zupełnie innym językiem niż świat. Jest to o tyle dziwne, że dowodzi, iż często nie rozumiemy, że naszym powołaniem jest właśnie ... komunikacja - jasna, adekwatna, przekonywująca komunikacja ewangelii. Przecież po to zostaliśmy na tej ziemi - by komunikować! Kościół nie tylko zajmuje się komunikacją ewangelii ale też ma być czymś więcej - komunikatem - który każdy z ulicy może jasno odczytać. Jak mamy być jasnym komunikatem, skoro robimy wszystko, by utrudnić ludziom odbiór? Zamiast utrudniać trzeba wejść w język społeczeństwa, komunikować tym językiem i tą kulturą - komunikować inne wartości niż te, do których kultura się przyzwyczaiła. Wartości oparte na życiu Jezusa.

ARTYŚCI POTRZEBNI OD ZARAZ

Izabela Rabehanta
 
 
Sztuka opowiada. Każde dzieło, małe i duże, o czymś chce mówić. Tylko co, jeśli o ważnych rzeczach opowiada w nieinteresujący sposób? 
Bóg nas kocha, nawet gdy fałszujemy. Ale Bóg kocha, gdy śpiewamy czysto.

Muzyka jest jak umiejętności językowe, to narzędzie przekazywania treści. Aby dotrzeć do wielu uszu, trzeba przede wszystkim dobrze opowiadać.  Szkolenie i doskonalenie tych umiejętności to konieczność.

BIBLIA O TATUAŻACH

Źródło: http://www.sacredink.net/tattoo_and_the_bible/
Tłumaczenie: Tomek Bogowski


Chrześcijanie z tatuażami, chrześcijańskie tatuaże oraz artyści- tatuatorzy- chrześcijanie. Co Biblia mówi na temat współczesnego ozdabiania ciała? Jeśli Pismo Święte mówi, że tatuowanie jest czynem zabronionym w każdej formie, wtedy wyraźnie będzie to zabronione dla naśladowców Chrystusa. Czy jednak Biblia naucza, że Bóg zabrania tatuaży, czy jakichkolwiek innych kosmetycznych modyfikacji ciała?

ARTYŚCI W KOŚCIELE

Piotr Zawadzki

 
Trzeba przyznać, że w środowiskach protestanckich a szczególnie ewangelikalnych rola artystów w mozaice Kościoła została poważnie uszczuplona. W sprawach sztuki najczęściej wypowiadają się muzycy, bo oni, z racji tworzenia utworów śpiewanych (lub wytych...) na nabożeństwach cieszą się uznaniem wierzących (pod warunkiem, że to co tworzą trafia w gusta i nie jest zbyt odważne czy alternatywne - pojawia się jednak pytanie ile z tych muzycznych kawałków jest sztuką a ile z nich pop-kulturowym wytworem?). Pozostali przedstawiciele sztuk pięknych zniknęli, ucichli, przestali być dostrzegani czy uznawani za coś ważnego dla Kościoła. Dlaczego?

NAPIWEK DLA PANA BOGA

Piotr Zawadzki



Będąc ostatnio w restauracji razem z żoną, po udanym pobycie, wespół z rachunkiem zostawiłem kilka złotych napiwku dla miłej obsługi. Kiedy wyjmowałem drobne i kładłem je przy rachunku doznałem dziwnej myśli - czy tak samo nie robimy w kościołach w Polsce i na świecie w coniedzielnym rytuale wrzucania na tacę? Czy nie traktujemy momentu ofiarowywania swoich finansów Bogu jako momentu napiwkowania, płacąc za miłą atmosferę i zaspokojenie naszych potrzeb emocjonalnych?


MIEJSCE W KTÓRYM KAŻDA POTRZEBA JEST ZASPOKOJONA CZ.1

Michał Włodarczyk




Wierzę, że Kościół może być miejscem, w którym zaspokojone są wszystkie potrzeby. Osiągnięcie tego jest trudne, jednak zarówno Biblia, jak i to, co widzę i czego doświadczam w Kościele, przekonuje mnie, że jest to możliwe. Uświadomienie sobie kilku spraw i zadbanie o ich realizację może pomóc nam być częścią wspaniałego miejsca – Kościoła, w którym każda potrzeba znajduje zaspokojenie!

GDZIE SIĘ PODZIALI NAŚLADOWCY?

Mariusz Muszczyński


Nie pozwalajcie nikomu mówić do siebie Mistrzu, (przewodniku), bo jednego macie Mistrza, (przewodnika), Chrystusa.

                                                                                      Jezus

Żyjemy w czasach ubóstwiania przywództwa. Mówi się nam, że każdy ma być liderem. Nie być liderem czegokolwiek to najgorsza rzecz, jaka może się nam przytrafić. Regały w księgarniach uginają się pod ciężarem książek na temat przywództwa. Choć mają różne tytuły i autorów, wszystkie sprowadzają się do starej kwestii: jak sprawić, że inni zrobią to, co chcę by zrobili. Można wejść nieco głębiej i dowiedzieć się np, jak pozyskać i utrzymać wokół siebie naśladowców, jak mieć na innych pozytywny wpływ i wiele podobnych tematów. Jest w tym wszystkim trochę prawdy i trochę cennych informacji, ale jest też dużo zwykłej manipulacji i karmienia ludzkich ambicji. Jest w tym również zawarte trujące przesłanie.

BÓG INSTANT?

Piotr Zawadzki

Jaka kultura, takie chrześcijaństwo... Chciałoby się powiedzieć inaczej, z dumą ogłosić, że współczesny Kościół jest w pełni odporny na negatywne wartości jakie promuje sekularna filozofia 21 wieku i idzie pod prąd, odrzucając pomysły na życie, niespójne z biblijnym światopoglądem. Niestety tak nie jest. 

Duma i uprzedzenie

Autor: Ludwika Chłap

Foto. Aneta Garbowska
Jak na protestantkę przystało - protestuję! Protestuję nie przeciwko herezji w Kościele tak jak kiedyś Luter, ale przeciwko własnej dumie i uprzedzeniom wobec moich braci katolików, które momentami rujnują moją relację z Bogiem. Zaobserwowałam, że często łatwiej jest mi okazywać miłość ateistom, innowiercom i przestępcom niż chrześcijanom, którzy wierzą w tego samego Boga co ja, ale inaczej. Na szczęście nie jest to zasadą, ale zdarza się, że protestanci zachowują się jakby pozjadali wszystkie rozumy i przekonani o własnej racji nie dopuszczają do siebie myśli, że Bóg ma różne sposoby, by dotrzeć do ludzi. Mimo, że protestancka forma jest prosta i zwięzła, to nie raz mimo wszystko przerasta treść. Bo lubimy dużo mówić o miłości, ale zapominamy kochać.

UWIELBIENIOWE WOJNY

Piotr Zawadzki



Uwielbienie to drażliwy temat w Kościele. Spotykamy się z wieloma teoriami na ten temat - od tych superduchowych do zwyczajnych, zachaczających o banał. Najwięcej emocji jednak budzi dyskusja o formę uwielbienia. Nowoczesne czy wydarte z 17 wieku? Pełny zespół muzyczny czy gitara akustyczna? Cisza czy głośna ekspresja? Taniec czy godne zasiadanie w koscielnych ławach? Każdy wierzący ma swoją opinię na ten temat oraz ulubioną formę uwielbienia. Schody zaczynają się wtedy kiedy forma uwielbienia z ulubionej staje się... święta i jedynie słuszna.



Bezowocny świętoszek

autor: Piotr Zawadzki

 


Kościoły są pełne ludzi ociekających zimną poprawnością teologiczną i  pozornie zgodnym z doktryną pojmowaniem świętości, wynikającym z przesłuchania miliona kazań i konferencji. Nazwałbym ich "konserwatywnymi wierzącymi". Na czym polega taki konserwatyzm? Na usilnym staraniu się by osiągnąć w życiu nieludzki poziom świętości, dążeniem za wszelką cenę do "bycia w zgodzie ze Słowem" (czyli tak naprawdę ich prywatną interpretacją Biblii), idealnej doktrynie i stuprocentowej odporności na zwiedzenie (czytaj - przejawianie jakiejkolwiek pasji czy niestandardowego podejścia w wierze...). Oczywiście kończy się na ideałach (które mimo swojej banalnej hasłowości wydają się być bardzo słuszne...). Życie natomiast pokazuje, iż konserwatywny wierzący, mimo dokładnie wycyzelowanej doktryny, nie przejawia ani postępowania, ani charakteru Jezusa, bardzo często będąc człowiekiem nieznośnym, ciężkim w obyciu, odizolowanym. Kończy się na pustych słowach.
Wiem co piszę, sam byłem w tym miejscu. Dzięki Bogu udało mi się z niego zbiec i pokutować za grzech bycia bezowocnym... świętoszkiem. Wierzę, że Bóg w swojej miłości przebaczy nawet to.

Poradnik Dla Początkujących Protestantów cz. 4

autor: Tomasz Bogowski



GŁOSZENIE EWANGELII

​Czym jest Ewangelia, pisałem w poprzedniej odsłonie. Czym zatem jest jej głoszenie? No właśnie, co to w ogóle za słowo- „głoszenie”? Na pierwszy rzut ucha wydawałoby się, że jest to niepoprawna forma opisująca oddawanie głosu w wyborach. Nie, to nie to... może chodzi o zwiększanie głośności muzyki, aby inni mogli także ją słyszeć? Nie, też nie... głosić w omawianym kontekście oznacza po protu opowiadać, mówić, przekazywać treść. Głoszenie Ewangelii, czyli mówienie o Jezusie, o tym co zrobił i jak to wpływa na nas dziś jest zadaniem każdego wierzącego człowieka. Niestety większość z nas, a daje sobie za to obciąć paznokcie, ma to daleko gdzieś... smutne to, nawet zatrważające, ale jednocześnie bardzo prawdziwe. Jeśli chcesz rzucić we mnie wirtualnym kamieniem, przypomnij sobie sytuację, kiedy ostatnio podszedłeś do nieznajomej osoby, lub też ułatwiając, do znajomego i powiedziałeś: „hej stary, chcę ci powiedzieć o czymś co zmieniło moje życie, bo bez tego wiesz... możesz mieć przerąbane przez całą wieczność”. Głoszenie Ewangelii Mili Państwo pokazuje jak głęboka i praktyczna jest nasza relacja z Bogiem.


Czytałem wszystkie książki o Harrym Potterze


autor: Dawid Korzekwa



Czytałem i bardzo mi się podobały. Są wspaniałe. W wolnym czasie przeczytam jeszcze raz. W przyszłości będę je czytał swoim dzieciom... Razem będziemy przeżywać przygody dziecka, które było inne, niż reszta świata. Które cierpiało z powodu tego, że własna rodzina wyparła się go za to kim jest, choć nie zrobiło nic złego. O tym, jak pewnego dnia usłyszał dobrą nowinę o tym, że jest dziedzicem fortuny i ma dostęp do świata nadprzyrodzonego, że może zostać uczniem i uczyć się życia w nowej rzeczywistości, co wymagać będzie zmiany myślenia, dyscypliny i pracy.

Szara strefa

autor: Piotr Zawadzki

fot. Piotr Zawadzki

Chciałbym powiedzieć kilka słów na temat "szarej strefy". Jestem przekonany, że jeśli w zdrowy sposób nie zrozumiemy tego czym jest działanie w "szarej strefie", nie będziemy skutecznie nieść Ewangelii w XXI wieku - a przynajmniej wystarczająco szeroko, by ująć wszystkie subkultury naszej rzeczywistości społecznej.    

UWAGA! ŚWIAT!

Piotr Zawadzki


foto. Piotr Zawadzki


Wielokrotnie spotkałem się ze szczerymi wierzącymi ludźmi, którzy z racji strachu przed skalaniem się grzechem uciekli do mentalności schronu i odcięli się od otaczającej ich rzeczywistości. Rozumiem, że ich podejście jest związane z bogobojnością i prostym zrozumieniem, że im mniej bodźców, tym mniej pokus, a co za tym idzie mniej grzechu. Ta ciekawa kalkulacja nie przekłada się jednak na rzeczywistość. Od świata nie ma ucieczki, póki na nim jesteśmy. Izolacja i strach przed skalaniem się jest daleki od chrześcijańskiego zrozumienia uświęcenia a mimo to wielu wierzących właśnie w taki sposób je postrzega. W oczach wielu uświęcenie wynika z izolacji a nie z przyjmowania łaski, z tej racji kończy się na pozbawionej życia, religijnej samosprawiedliwości.


Jedność Kościoła po polsku

autor: Piotr Zawadzki

fot. Piotr Zawadzki

Chrześcijanie deklarują, iż Kościół jest jeden. W praktyce bardzo często oznacza to, iż mówią o jedynej słuszności swojej denominacji i jej wyższości nad innymi wyznaniami chrześcijańskimi. Obserwując chrześcijański światek można dojść do wniosku, ze Kościół zamiast przeznaczyć swoją energię, której, nota bene, ma zadziwiająco dużo, na niesienie Ewangelii, przeznacza na prowadzenie bezowocnych konfliktów, rozwijanie pustych dysput filozoficznych, na wewnętrzne walki i dobijanie rannych. Czy we współczesnym świecie możliwa jest "prawdziwa ekumenia" wierzących, która nie byłaby wchłanianiem jednej denominacji kościelnej przez inną, zacieraniem istotnych różnic czy dyplomatycznym sposobem na ucieczkę od bolesnych problemów, które trzeba omówić?

Teologia nie dla głupców

autor: Andrzej Małkiewicz

Najgorsi są doktorkowie
 „…wiedza wbija w pychę, miłość zaś buduje.” 1 Kor 8,1

Kiedy jeszcze studiowałem miałem okazję zaobserwować paradoksalne zjawisko zachodzące pomiędzy studentami a niektórymi wykładowcami. Otóż zdarzało się, że młodzi magistranci lub adiunkci, którzy stawiali pierwsze kroki w pracy nauczyciela akademickiego, byli niezwykle pewni siebie we wszystkich poruszanych na zajęciach tematach. Szczególnie młode osoby wykładające podstawy psychologii, filozofii lub etyki, miały łatwość w wyrażaniu ostatecznych opinii i poglądów. Ich punkt widzenia był zawsze bardzo egocentryczny a fakt posiadania stopnia magistra w swojej dziedzinie dodawał im tylko skrzydeł. Z przykrością obserwowałem ich nadymanie wiedząc, że wkrótce życie spuści z nich trochę powietrza. Niestety takie zjawisko można zaobserwować w każdej społeczności ludzkiej, również w Kościele. Wszędzie tam, gdzie w grę wchodzi awans społeczny, ambicja, zaszczyt lub uznanie, człowiek który znalazł się na wyższym poziomie wiedzy i poznania, będzie narażony na piekielne łaskotki własnej próżności. Ponieważ mamy dzisiaj dostęp do ogromnego zasobu wiedzy teologicznej i literatury inspiracyjnej, pisanej przez ludzi wierzących na całym świecie, często uzyskane przez nas „oświecenie” poza granicami naszego kościoła, zamiast ubogacać środowisko w którym wzrastamy, doprowadza do wewnętrznych podziałów i konfliktów. Nie byłbym obiektywny, gdybym nie zauważył, że czasami powodem tych podziałów są liderzy, którzy mają egocentryczną wizję i nie potrafią się wsłuchać w oddolne inicjatywy w kościele. Nie mniej jednak chciałbym się skupić na rzekomo „oświeconych”, którzy liznęli jakąś książkę chrześcijańską wątpliwego pochodzenia czy troszeczkę teologii i powoli separują się od wszystkiego co „nieczyste” w kościele, coraz bardziej pogrążając się w pseudoortodoksji.

ROZMOWY O HOMOSEKSUALISTACH

Iza Rabehanta

 
 Ostatnio zdarzyło mi się uczestniczyć w bardzo ciekawej dyskusji w gronie chrześcijan, ludzi poważnie traktujących Boga i Jego Słowo. Temat był bardzo aktualny, z pierwszych stron gazet,szeroko komentowany i wzbudzający ogromne emocje. Rozmawialiśmy o homoseksualizmie, homoseksualistach oraz niedawnej wypowiedzi Wałęsy.

Szczerzy hipokryci

autor: Piotr Zawadzki


Oto wzorowy chrześcijanin: raduje się (nie koniecznie jest szczęśliwy), nie martwi się (bo to grzech i słabość), zawsze ma ochotę iść za Bogiem (lub chociaż wlec się). Tak przynajmniej wyobrażamy sobie nasz chrześcijański ideał - coś pomiędzy pobożnym terminatorem, który nie cierpi na niedoskonałości ludzkiej natury, w połączeniu z niestrudzonym akwizytorem, pod eleganckim krawatem i w "garniaku", zawsze uśmiechniętym (błysk białych zębów), zawsze nagabującym do “zakupu”. Jak to dobrze, że rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej... niedoskonała.