Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ateizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ateizm. Pokaż wszystkie posty

CHRZEŚCIJANIN, CZASAMI ATEISTA

Piotr Zawadzki


Zdjęcie dzięki uprzejmości www.bigstockphoto.com


Wojna z ateistami trwa. Ludzie wiary mnożą książki, wykłady, artykuły, kazania by wymierzyć ateizmowi śmiertelny cios. Jest to szlachetna walka o wiarę i podstawowe wartości (przynajmniej z naszej perspektywy). Szlachetna jak i naiwna - szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że Bóg świetnie sam się broni. W samym epicentrum tego konfliktu zapominamy o otrzeźwiającym nas jak zimny prysznic fakcie, że czasami najgorliwszym chrześcijanom brakuje wiary i chwilami ocierają się o... ateizm. Wystarczy, że każdy gorliwy wierzący przez chwilę spojrzy na siebie z boku i przeanalizuje swoje postawy i myśli a dojdzie do wniosku, że czasami niewiele brakuje mu do podejścia ateisty. Mamy te same dylematy, te same pytania, te same wątpliwości. Są dni kiedy nasza wiara i wskazówki Biblii wystarczają by rozwikłać ten cały bałagan, ale są też chwile kiedy modlitwa wydaje się być nużącym monologiem a wiara - samooszukiwaniem się. 

Zaczynam myśleć jak ateista gdy...

1. Kiedy myślę o konkretnym cierpieniu i śmierci

Ostatnio dowiedziałem się o dwóch tragicznych sytuacjach. Pierwsza to choroba młodego, żonatego człowieka - nagła, niezapowiedziana białaczka. Druga tragiczna sytuacja to śmierć aktywnego mężczyzny - znajomego mojej żony. Zmarł w samolocie, który od razu po starcie uderzył w ziemię i eksplodował. Wraz z nim zginęło wielu innych.  Czy ta choroba i śmierć ma jakiś sens? Czy taka jest wola Boga? Te pytania mnożą się w głowie szczególnie wtedy, gdy zaczynają dotykać nas lub naszych bliskich. Wiem, że Bóg jest dobry, wierzę też w możliwość nadnaturalnego uzdrowienia (jako charyzmatyk), a mimo to w takich sytuacjach toczę bój o wiarę a slogany, nawet poparte Biblią, bardziej mnie śmieszą niż pokrzepiają. Wobec takich tragedii pozostaje głusi i niemi, pozbawieni jasnych, populistycznych odpowiedzi. No może poza jedną - "Nie wiem!". Ale czy ta odpowiedź kogokolwiek satysfakcjonuje?           

2. Kiedy moja wiara się nie sprawdza

Pod wpływem ewangelistów różnej maści - szczególnie charyzmatyków z ruchu wiary wyznaję pozytywne zmiany w moim życiu. Często wiara przynosi przełom, czasami nawet od razu. Są jednak inne przypadki, które rozbijają system, gdy wiara NIC nie zmienia. Mimo, iż proszę - nie dostaję. Szukam - i nie znajduję. Czasami od wielu lat. W takich sytuacjach moja wiara maleje. W takich sytuacjach czuję się zawiedziony swoim chrześcijaństwem i obwiniam się o egoizm i naiwne myślenie życzeniowe. Wiem, że Bóg nie działa jak magiczna różdżka.  Z drugiej strony tak wiele wydarzyło się przez wiarę. Jak znaleźć złoty środek? Jak innym mówić o wierze skoro sam czasami doświadczam w tej dziedzinie porażek? W takich sytuacjach lepiej rozumiem ateistów, którzy patrzą na tą gimnastykę wiary z przymrużeniem oka.

3. Kiedy przestaję cokolwiek czuć

Moment mojego nawrócenia był pełen emocji - łzy, radość, poczucie totalnego przebaczenia i akceptacji. Tyle uczuć... Wtedy skory byłem lansować hasło, że wiara to ZAWSZE doświadczenie (szczególnie z kazalnicy). Teraz, po latach, nie mam już takiej pewności. Czasami wiara to poczucie zupełnego braku emocji, doświadczeń, czucia Boga. W takich chwilach rozumiem ateistów, mówiących o tym, że jeśli Bóg jest realny to powinien być też doświadczalny- rozumiem ich bunt. Dramat polega na tym, że Bóg bywa doświadczalny... ale nie zawsze. Czasami pozostajemy z Jego milczeniem. Czasami pozostajemy jakby osamotnieni - wiara mówi nam o Jego obecności, ale mówi o tym na sucho, jakby bez przeżycia, skromnie, pokornie. 

4. Kiedy widzę swoje upadki i upadki innych

Ateiści bardzo często argumentują, że Boga nie ma, ponieważ Kościół jest pełen kłamców i hipokrytów. Kiedyś się z tym zgadzałem, do czasu aż stałem się chrześcijaninem. Potem na nowo zakochałem się w Kościele (miłość ta czasami miała nawet znamiona bałwochwalstwa). Z czasem nabrałem w tym zauroczeniu trzeźwości i zacząłem dostrzegać prawdziwych ludzi pod warstewką chrześcijańskich przeżyć i zachowań. Okazało się że wielu z nich nadal walczy z grzechem i niedoskonałościami charakteru. Podobnie jak ja. W chwilach kiedy widzę, że mój charakter stoi w miejscu, kiedy po raz kolejny przegrywam z grzechem w swoim życiu czy widzę przegraną innych wierzących lepiej rozumiem argumenty ateistów. Nie poddaję się jednak, ponieważ wierzę, że Bóg zamienia grzesznika w świętego.
 

Oczywiście moje ateistyczne okresy, czy momenty, NIE SĄ czymś permanentnym, nie są też w żadnym stopniu przesycone niechęcią do Boga. Kocham Go.  Te momenty to czas głębokiego niezrozumienia Jego tajemnic, momenty zagubienia w Jego woli, momenty bez uczuć i wiary. Myślę, że mam takie chwile i czasy miedzy innymi dlatego, aby zrozumieć każdego kto jeszcze nie wierzy. Innym powodem jest lekcja pokory i współczucia - których wiecznie mi brak. Stąd moje zrozumienie dla ateistów, utożsamienie się z nimi a czasem nawet współczucie - szczególnie dla tych, którzy chcieli by wierzyć, ale nie potrafią (serdeczne współczucie a nie faryzejskie!). Rozumiem te dylematy i czasami wydaje mi się, że znam na nie odpowiedzi, czasami natomiast czuję się jak dziecko we mgle, zupełnie zagubiony, śmieszny, bezsensowny.

Często ateistyczny bunt wynika z nieuświadomionego pragnienia Boga - ale nie takiego jarmarcznego, żenującego, lecz Boga realnego - takiego jakim On rzeczywiście jest - bez naiwności i lukru. Wierzę, że wielu po czasie buntu, odnajdzie miłość.



ZAPRASZAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU



Piotr Zawadzki - studiował filozofię na Uniwersytecie Opolskim. Poeta, felietonista i blogger, kaznodzieja i duszpasterz, założyciel Chrześcijańskiej Misji Rampa, redaktor "Chrześcijanina", redaktor naczelny "Respiratora". Na codzień pracuje jako asystent pastora w Kościele Zielonoświątkowym Ostoja w Opolu. Szczęśliwy mąż Joanny i tata małej Idy

DOBRY ATEIZM?

Piotr Zawadzki
 


Istnieją dwa ateizmy, z których jeden jest oczyszczeniem pojęcia Boga.
Simone Weil

 
Był taki czas w moim życiu, że nie chciałem mieć nic wspólnego z chrześcijaństwem. Buntowałem się przeciwko wielu sprawom a chrześcijaństwo - szczególnie w polskim, folklorystyczno - ciemnym wydaniu, budziło mój sprzeciw i odrazę. Brzydziłem się hipokryzją i manipulacją przez religię, zepsuciem, które wydawało się być czymś nazbyt częstym. Był to jednak bunt nastolatka, nie wiedzącego za wiele o rzeczywistości i o życiu. Patrząc wstecz na mój ateizm i antyklerykalizm (a piszę to jako duchowny) widzę w nim jednak też dobre strony, strony istotne dla mojej wiary (którą odnalazłem po tym etapie mojego życia). Ateizm, jako faza życia i świadomości może wnieść wiele cennego do szerszego postrzegania życia - choć nie uważam, że na tym etapie powinniśmy się zatrzymać. Co dobrego w ateizmie? Oto kilka plusów tej fazy życia:

Z punktu widzenia ateisty

Autor: Dawid Korzekwa




Poprosiłem jednego z moich kumpli, żeby podzielił się z nami swoimi doświadczeniami i spostrzeżeniami odnośnie chrześcijaństwa, wiary i ludzi wierzących. Pouczyłem mojego rozmówcę, żeby był brutalnie szczery. Został też uprzedzony, że jeśli będzie próbował z grzeczności nikogo nie urazić, wywiad wyląduje w koszu.


I AM SECOND

autor: Tomek Bogowski



Żyjemy w zgubnych czasach. Wszystko wokoło chce, abyśmy biegli tak szybko, jak kręci się nasze kółko w klatce na szczury. Wyścig szczurów trwa, ale niewielu potrafi zauważyć, że biegnie w miejscu. Nagrodą w tym wyścigu jest podium, pierwsze miejsce, uznanie innych szczurów. Hedonizm, pycha i bezwzględność motywują i pomagają wygrać ten wyścig. Czy jednak można wyjść z tej klatki, pomimo tego iż nie znamy życia poza nią? Trzeba. Wymaga to jednak samodzielnego myślenia i kontestacji tego, co nasze otoczenie z takim pietyzmem pielęgnuje.



Świat szczurów

Bycie drugim w świecie szczurów nie jest proste. Ludzie pukają się w czoło i drwią z tych, którzy nie biegają w kółko od rana do wieczora. Dla nich bycie drugim to jak bycie ostatnim. Dla mnie to faktycznie bycie zwycięzcą. Tak, wielki świecie: jestem drugi. Dopiero kiedy tego zapragnąłem i podjąłem tę decyzję, zobaczyłem barwy, poczułem smaki, usłyszałem inne dźwięki, poza obracającym się kółkiem do biegania w mojej klatce. Wyszedłem z klatki i zobaczyłem, że poza nią też jest świat, wielki, niesamowity, zachwycający. Teraz zrobię wszystko, żeby już tam nie wrócić. Dziś wiem, że tak, jak w scenie z filmu Matrix, pomimo niepewności wziąłem właściwą tabletkę. Kto mi ją dał?

 Ryzyko

Pewnego dnia przyszedł do mnie Jezus Chrystus. Nie dosłownie, ale realnie. Powiedział, że kładzie przede mną życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Miałem wolny wybór i jakikolwiek by on nie był, Jezus by go uszanował. W jednej chwili stanęły przed moimi oczami obrazy tego, jak będzie wyglądało moje życie w obydwu przypadkach. Stabilizacja, łatwe życie pełne przyjemności, drogi na skróty i codzienny bieg w dobrze znanym mi kółku z jednej strony. Każdego dnia do momentu, aż w nim padnę i moje ścierwo zgnije wśród tych, dla których śmierć to meta. Z drugiej strony znajomość jedynie celu, do którego nie ma podwózki, a droga pełna jest niepewności. Jedyne, co gwarantował ten pakiet, to towarzystwo Mesjasza. Nie było nawet gwarancji tego, że On nie będzie dosłownie wszystkim, co mam. Ryzyko idące za każdą z decyzji było potężne, ale dziś wiem, że wybrałem dobrze.

Zamiana miejsc

Zrobiłem przemeblowanie swojej rzeczywistości. Tron mojego życia, na którym tak uwielbiałem przesiadywać, został opróżniony. Wszystkie przyjemności, kłamstwa i świństewka, które w moim wyścigu pomagały wysunąć się przed innych wylądowały w śmieciach. Wyremontowany i oczyszczony punkt dowodzenia mną objął On, Jezus. Dziś jestem drugi, bo On jest pierwszy. Jemu podporządkowałem wszystko w moim życiu i nigdy później nie żałowałem tej decyzji. Boję się pomyśleć jak wyglądałoby moje życie, gdybym wtedy stchórzył i wybrał to, co dobrze znałem, a co z dzisiejszej perspektywy jest ochłapem.

Jezus Chrystus przychodzi do każdego z nas w różnych etapach naszego życia. Każdy dostaje identyczną ofertę, a nasza decyzja zawsze zostanie uszanowana przez Boga. Czy był już u Ciebie? Jaką decyzję podjąłeś?

Biblia sama o sobie

autor: Piotr Zawadzki



Hit wydawniczy

Szacuje się, że każdego roku sprzedawane jest 44 miliony egzemplarzy Biblii na całym świecie. Prawdopodobnie równie dużą ilość dystrybuuje się za darmo (zajmują się tym różne towarzystwa biblijne - chociażby Brytyjskie Towarzystwo Biblijne które rozprowadza Biblie w hotelach i szpitalach). Według brytyjskiego „the Times” Biblia jest od lat najlepiej sprzedająca się książką roku. Oprócz tego, że tak dobrze się sprzedaje jest też najczęściej kradzioną książką w księgarniach (sic!). Przetłumaczono ją na ponad 450 języków, a częściowo (np. ewangelie) powyżej 2000 języków. Przykładowo w USA na jedną rodzinę przypada 6,8 Biblii. Niewątpliwe Biblia cieszy się wielką popularnością na świecie. Jak wyjaśnić ten fenomen?

Nie możesz, nie dotykaj!

autor: Piotr Zawadzki



Chrześcijaństwo to drętwy zbiór reguł, zasad, którymi należy się kierować, wyłączając myślenie. Bóg czeka na każdy niewłaściwy krok aby potępić. Wśród reguł i moralizatorskiego podejścia do życia dochodzi jeszcze brak miejsca na radość, wolność, indywidualizm. Jest za to dużo przestrzeni na dumę z powodu swojej moralności i postrzeganie siebie w lepszym świetle niż innych. Czy rzeczywiście jest to właściwy obraz chrześcijaństwa? Kategorycznie nie! Te wszystkie opinie nie mają nic wspólnego z nauczaniem Jezusa i apostołów.

DLACZEGO ZOSTAŁEM CHRZEŚCIJANINEM?

Piotr Zawadzki



Przekonała mnie klarowność charakteru Jezusa Chrystusa, jego postępowanie, nauka, styl życia oraz śmierć. Nikt nigdy nie budził we mnie takiego szacunku i zaufania. Nikt nigdy bardziej nie zaimponował mi mądrością. Jezus sprowokował mnie swoim przykładem do innego życia, włożył kij w mrowisko i zawstydził mnie realizując ideały, które ja wyśmiewałem ponieważ nie potrafiłem im sprostać.

Biblia ściągnęła mi przysłowiowe klapki z oczu i okazała się źródłem życiowej mądrości, wsparciem do prowadzenia sprawiedliwego życia, oraz źródłem informacji o tym jaki jest Bóg - okazało się, że jest zupełnie inny niż Go sobie wyobrażałem, inny niż stereotypowe poglądy na Jego temat. Postmodernista znalazł prawdę i okazała się wyzwoleniem - a nie klatką i narzędziem kontroli.

Doświadczyłem tego w co uwierzyłem. Przeszedłem z teorii do czucia. Abstrakcyjna miłość Boga do ludzkości stała się moim codziennym przeżyciem Jego obecności - w każdych okolicznościach, w każdym czasie. Jak raz to poczujesz, nigdy nie będziesz chcieć już żyć poza Nim. Od tej pory wiesz, że On jest realny.

Rosną nam mordercy

Autor: Oliwer Cieślar



Antybohater

Słyszeliście już pewnie o najnowszej tragedii, która wydarzyła się podczas seansu nowego filmu z Batmanem w Kolorado? To niestety nie była kolejna akcja marketingowa jak myśleli uczestnicy projekcji. Niczego nieświadomi widzowie mieli wrażenie, że facet z bronią półautomatyczną, karabinem myśliwskim i pistoletem to w rzeczywistości spec od reklamy chcący podsycić emocje z 2D do 4D. Morderca nie poszedł za przykładem kinowego bohatera, który brutalnie walczy z przestępcami by wspomóc stróży prawa Gothamu. Z ponoć kultowego filmu pociągały go jedynie czarne charaktery lub używając filmowego żargonu - antagoniści. Upodobniając się do nich stał się antybohaterem światowych mediów.


Kac moralny

autor: Piotr Zawadzki



W naszym nadwiślańskim kraiku panuje wiele mitów na temat tego czym jest chrześcijaństwo. Jest tego cały gąszcz - jak dziadostwa na odpustowym straganie. Złośliwcy twierdzą, że dowodzi to porażki chrześcijaństwa. Ja powiedziałbym, że co najwyżej dowodzi to ludzkiej głupoty. Witam w cyklu artykułów, które pretendują do miana demitologizacyjnych. To pierwszy z nich. Omówimy w nim jeden z podstawowych mitów - naiwnie brzmiące hasło, że chrześcijaństwo polega na byciu dobrym człowiekiem. Czy tak jest naprawdę?


PORADNIK DLA ATEISTY

Piotr Zawadzki


 
1. Nie pozwól sobie na wpadki typu krzyk “O Jezu!” kiedy wydarzy się coś nieoczekiwanego - to poważny dysonans w światopoglądzie.

2. Zrozum, że niczym nie różnisz się od wierzących ludzi - przynajmniej w sferze udowodnienia istnienia Boga. I Ty i oni macie wiarę - to jest wasz dowód.

3. Pamiętaj, że jesteś ateistą z powodu nieznośnego i uporczywego fanatyzmu chrześcijan - przypominaj sobie to za każdym razem kiedy sam jak fanatyk atakujesz wszystkich wokoło, kiedy nie myślą tak jak Ty o wierze i Bogu. Swoją drogą podziwiam Twój “ewangelizacyjny” zapał.

4. Czytając Dawkinsa możesz lepiej zrozumieć chrześcijan czytających Biblię - w tym przypadku jednak to oni mają większe prawo twierdzić, że ich tekst jest natchniony. Swoją drogą czy nie uważasz, że też masz swoje “święte i nieomylne księgi?”.


5. Nie pozwól sobie odpływać w kierunku jakiejkolwiek innej duchowości - np. buddyzmu - “bo tam nie ma Boga”. Ostatecznie droga którą wybrałeś podobnie jak chrześcijaństwo wymaga konsekwencji, prawda?

6. Udowadniaj wierzącym, że jest coś takiego jak “świecka moralność”. Kiedy naginasz zasady kryj się z tym - nie muszą wiedzieć, że sam ustalasz czym ostatecznie jest dobro czy zło.

7. Odrzucaj z kultury wszelkie wątki, które wypływają z wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej - co prawda zostaje po takim przesiewie naprawdę niewiele, ale przecież da się tworzyć nową kulturę i społeczeństwo, bez oparcia się na wartościach ewangelicznych, prawda?

8. Daruj sobie hasła typu “Jezus był nauczycielem moralności” czy “Jezus był niesamowitym człowiekiem” itp. Sam Jezus nie pozostawił żadnych wątpliwości na temat tego, że uważał się za Boga. Czy takie myślenie o sobie jest godne nauczyciela moralności? Odpowiedz sobie sam.

9. W ataku na Kościół przez chwilę pomyśl o swoim życiu - o swojej moralności, swoich błędach, swoich porażkach - a potem zrozum, że Kościół (niezależnie od wyznania) to ludzie tacy jak Ty. No chyba, że jesteś człowiekiem nieomylnym.

10. Zastanów się czy Twoje notoryczne zaprzeczanie istnienia Boga nie jest czasem objawem głębokiej miłości do Niego - w końcu “kto się czubi, ten się lubi”.

Z poważaniem - były ateista.


Gdzie jest ten dobry Bóg?

autor: Wojtek Kochel



W obliczu ogromu zła na świecie byłoby bluźnierstwem posądzać Boga o "istnienie" - Tadeusz Kotarbiński (1886-1981)

Słysząc ludzi myślących w podobny sposób zawsze uderza mnie jedna myśl, skąd jest w nas tyle pychy i arogancji, by w tak płytki i jednak typowo ludzki sposób umywać ręce od odpowiedzialności za sprawy, które własnymi rękami lub przez ręce innych zostały uczynione?

Czy Bóg odpowiada np. za Holokaust? Czy Bóg wywołał I lub II Wojnę Światową? Terroryzm jest Jego wolą? Jak małym człowiekiem trzeba być by w tym wszystkim zasłaniać się Bogiem? A czy On - mimo, że wszechmogący - nie dał nam wolnej woli i prawa o decydowaniu o własnym losie i własnych wyborach?

Przyjmując, że Bóg istnieje...

Jaki sens miało by dla Niego stworzenie człowieka zupełnie podanego, który nie kocha Go z własnej woli - podejmując taką decyzję - ale kocha Go, bo musi? Gdyby Bóg chciał, to przecież mógł stworzyć nieświadome automaty, ale jednak chciał naturalnej relacji opartej na decyzji i zaufaniu. Nie wchodząc w szczegóły (bo przecież w tych czasach prawie nikt nie lubi czytać na raz długich tekstów) Bóg dał człowiekowi wolny wybór, uświadomił go nawet o konsekwencjach, zaproponował dobre rzeczy i zapewnił o dobrej przyszłości, zabraniając tylko dwóch rzeczy... Skoro Bóg zabronił, to czy było Jego wolą by człowiek sprzeciwił się i zrobił po swojemu? Nawet kochający ojciec musi mądrze wychowywać swoje dzieci i nie może pozwalać na wszystko, skoro potrafi przewidzieć konsekwencje. Pozwolisz swojemu dziecku bawić się ostrym nożem?


Whitney Houston nie żyje - kilka słów o parze i trawie.

autor: Piotr Zawadzki


Świat szarych zjadaczy chleba i błyszczących celebrytów nawiedziła smutna wiadomość - Whitney Houston nie żyje. Znaleziono jej ciało w sobotę w Hotelu Beverly Hilton, o godz. 15.55 (czasu lokalnego). Jak zwykle przy okazji śmierci celebryty, media podsyciły traumę ogłaszając, że jej odejście jest dla wszystkich wielkim szokiem (sztampowe hasło, wyciągane na takie okazje z medialnego skarbca porzekadeł). Trochę dziwi taka deklaracja (nabiera nawet wymiaru groteski) - szczególnie w świetle nałogów Whitney oraz jej tragicznej walki z uzależnieniami (a może uwierzyliśmy, że wieloletnie ćpanie i picie dodaje witalności?). Niemniej jednak wypowiedzi celebrytów, oraz wypowiedzi mediów, ukazują jedno - zaczęliśmy wierzyć w nieśmiertelność niektórych jednostek. Nadaliśmy ich życiu atrybut wieczności. Kiedy umierają, odczuwamy naturalny dysonans, szok, czasami nawet traumę. Dlaczego śmierć celebryty szokuje w większym stopniu niż zwykłego zjadacza chleba? Przecież był w telewizji i to nie raz. A teraz nie żyje. Jak to możliwe?