Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie chrześcijańskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą życie chrześcijańskie. Pokaż wszystkie posty

PUNKT WIDZENIA

Tomek Bogowski


Dziwnym trafem widzimy u innych błędy, których sami nie popełniamy. Tak jakoś jesteśmy skupieni na tym, by porównywać nasz poziom duchowości z innymi, zwykle słabszymi od nas. Co więcej, mamy tendencję do poprawiania innych w sferach, w których sami jesteśmy w porządku. „Ja tak nie mam, ale dokładnie wiem o kim mówisz”- jeśli podobna myśl pojawiła się w twojej głowie, proszę czytaj dalej.

Każdy z nas ma mocne i słabe strony. Często te słabsze ukrywamy, zamiast nad nimi pracować, a te mocniejsze czynimy naszymi atutami, na nich właśnie budując swoją duchową pozycję. Jeśli ktoś nie ma żadnego problemu z plotkowaniem i popijaniem, będzie te właśnie rzeczy wskazywał jako najgorsze na całym świecie. Jeśli do tego ma jednak problem z panienkami i hazardem (tak, tak! chrześcijanie też nie są od tego wolni!), to te rzeczy częściej będzie nazywał słabością, cierniem, wadą.

Grzech. Tak jasno Biblia określa każdy przejaw minięcia się z Bożym powołaniem dla człowieka, a samo słowo oznacza po prostu chybienie celu.

Jaki jest cel tego, co piszę? Nie rzucaj kamieniami. Nie pisz wielkimi literami słów na Facebooku, wytykając innym ich błędy. Być może, zamiast kogoś podnieść, pocieszyć i uratować, pogrążysz go i zamkniesz mu przed nosem drzwi do Królestwa Bożego. Być może trafisz na okrągłe stwierdzenie w sieci, osąd który dotknie twojego życia i pomyślisz „łatwo ci tak pisać, nie znasz mojej sytuacji”. Na pewno niejeden z nas dotknął takiej sytuacji z jednej, bądź drugiej strony.

Nie buduj też swojego poczucia wartości w oparciu o to, co myślą/ mówią/ piszą inni. Naszym jedynym i najwyższym wzorem jest Mistrz- Jezus Chrystus, Biblia jako Boże Słowo i Duch Święty, działający w każdym wierzącym, przekonujący o grzechu, sprawiedliwości i sądzie. 

A ponad wszystko… proszę cię, porównuj siebie i innych tylko z Jezusem, by mieć chlubę nie w porównaniu z innym, ale odniesienie do samego siebie.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO CIĘŻKIEJ PRACY

Tomek Bogowski



Mozół, trud i znój

         Czytając Księgę Rodzaju widzimy, jak Bóg nakazuje Adamowi pracować. Najpierw zleca mu nazwanie wszystkich zwierząt i przypatruje się, jakie nazwy człowiek nada reszcie stworzenia. Jest to praca twórcza i kreatywna, bo taki też jest Bóg i na taki obraz stworzył człowieka. Kto z nas nie wolałby mieć kreatywnego zawodu, zamiast siedzieć i przysłowiowo stemplować znaczki przez osiem godzin dziennie, przez większość życia obserwując jedyną zmieniającą się rzecz, jaką jest data na stemplu?
         Kolejne wezwanie człowieka do pracy następuje już po upadku. Bóg znów nakazuje Adamowi pracować, ale dodaje do pracy element, którego wcześniej nie było- zmęczenie, trud i mozół. Ziemia, którą ma się zajmować człowiek, poza plonami będzie także rodzić osty i ciernie i ten fragment jest bliski wielu z nas, gdy myślimy o naszej pracy zawodowej, czy służbie. Czy tak musi być? Chciałbym Cię, Drogi Czytelniku zachęcić do zastanowienia się nad tym, pewnego rodzaju przekleństwem w kontekście Ofiary Jezusa Chrystusa na krzyżu, na którym wszelkie przekleństwo zostało złamane.

TRZEBA ZNIKNĄĆ ABY SIĘ POJAWIĆ

Mariusz Muszczyński



W życiu nie ma przypadkowego sukcesu. Nawet ci, którzy wygrywają duże sumy na loteriach, zwykle tracą wszystko w ciągu 7 lat. Dzieje się tak z powodu nie przemienionej mentalności, braku umiejętności, które prowadzą do trwałego sukcesu. 

Historycy kiedyś odkryli wspólną cechę wielkich kultur i bohaterów. Nazwali to dynamiką wycofania i powrotu. 
By osiągnąć w życiu coś wartościowego, wymagane są okresy wycofania się, za którymi idzie powrót, nowe wejście. 
Wygląda na to, że efektywne życie to nie linia prosta, ale raczej sinusoida, która symbolizuje pojawianie się i znikanie ze sceny życia.  

CHRZEŚCIJAŃSKA SAMOOBRONA

Piotr Zawadzki

 
Nie, ten tekst nie będzie o tym jak zbudować partię polityczną ani o tym jak być drugim Lepperem. Nie mam zamiaru pisać też o tym jak bić ludzi w samoobronie. Chciałbym rozważyć temat ludzkiej tendencji do... samoobrony, tłumaczenia się, samointerpretacji. Co mówimy kiedy ktoś nas oskarża? W jakim świetle się stawiamy, gdy ktoś ma wobec nas jakieś "ale" i chce od nas wyjaśnienia naszych motywów? W jakim świetle stawiamy się wyjaśniając swoje postępowanie? Szczególnie ważne jest to dla chrześcijan - ludzi, którzy pragną żyć prawdą...

ROGI CZY SERCE?

Tomek Bogowski

 
Pomoc potrzebującym jest naszym chrześcijańskim obowiązkiem. Biblia mówi, że pieniądze zarabiamy po to, by mieć z czego pomagać ubogim (Ef. 4,28). Dylemat „dać, czy nie dać”, kiedy przypadkowa osoba prosi nas o pieniądze, zapewne każdemu z nas jest znany. Pytanie, czy jednorazowa pomoc spełnia swoje zadanie, czy jest tylko zaspokojeniem naszego sumienia?

BÓG INSTANT?

Piotr Zawadzki

Jaka kultura, takie chrześcijaństwo... Chciałoby się powiedzieć inaczej, z dumą ogłosić, że współczesny Kościół jest w pełni odporny na negatywne wartości jakie promuje sekularna filozofia 21 wieku i idzie pod prąd, odrzucając pomysły na życie, niespójne z biblijnym światopoglądem. Niestety tak nie jest. 

PLASTIKOWA WIARA, GORZKA PRAWDA

Piotr Zawadzki


 

Nasze modlitwy błądzą miedzy dwiema skrajnościami - wyznaniem wiary a szczerym określeniem tego w jakiej sytuacji się znajdujemy. Jest tak z całym życiem, modlitwa jest jedynie odbiciem tej sytuacji. Oscylujemy między odważnym poleganiem na wierze a realizmie chwili obecnej. Pomijanie wiary zaowocuje w naszej modlitwie zamknięciem się na cud. Pomijanie szczerości i prawdy poskutkuje plastikowym podejściem do życia i maskowaniem prawdziwych problemów, ukrywaniem ich przed Bogiem. Jak wyważyć wiarę, którą pragniemy przezwyciężyć okoliczności z trzeźwym spojrzeniem na chwilę obecną?


GORZKIE PSALMY

Lektura niektórych psalmów bywa szokująca, modlitwy psalmistów ocierają się o bluźnierstwa. Jest w nich dużo o poczuciu bycia opuszczonym przez Boga, pominiętym, pozostawionym na pastwę wrogów, jest w nich dużo zawodu... Bogiem. Niektóre psalmy mówią nawet o tym by Bóg w końcu obudził się i zaczął działać... bo aktualnie najwidoczniej śpi. Mimo wszystko uznajemy te szczere do bólu teksty za natchnione i zainspirowane przez Ducha Świętego. Po co Bogu taka szczerość? Dlaczego psalmy nie retuszują ludzkich dramatów przykrywając je grubą warstwą pozytywnego wyznania wiary? Być może dlatego, że sama wiara nie wystarczy. Potrzebne jest też zrozumienie siebie, swoich emocji, swojego bólu - tylko wtedy skok wiary jest naprawdę cenny. Wtedy wiemy co przezwyciężamy i z czym przyszło nam walczyć. Podstawą wiary staje się prawda naszej ponurej sytuacji, nasza dogłębna i nieprzekłamana przyklejonym uśmiechem potrzeba radykalnego zbawienia. 

MOC SZCZEROŚCI

Kiedy utkniemy w modlitwie w kozim rogu wyznawania, możemy ulec pokusie, żeby zamieść wszystkie swoje wewnętrzne dramaty pod dywan. Zamieść nasz strach, gorycz, poczucie porażki, odrzucenie, zawód, zamieść i ukryć przed sobą, światem i przede wszystkim Bogiem. To tak jakbyśmy mówili - widzisz Boże, jeszcze się jakoś trzymam, nie potrzebuję Twojej pomocy, mam wiarę i wyznaję, że wszystko będzie dobrze. Tragedia takiej ślepej wiary ukazuje się w całej rozciągłości wtedy, gdy pod jej wpływem nic się nie zmienia. Czujemy się wtedy oszukani. To dobry znak. Prawda jest taka, że byliśmy oszukiwani - przez samych siebie. Modlitwa oparta jedynie na wyznawaniu jest jest ptak próbujący lecieć na jednym skrzydle. Odważnej wierze potrzebne jest trzeźwe zrozumienie aktualnej sytuacji - potrzebna jest szczerość, prawda, akceptacja i łzy. Tylko na takiej modlitwie wyrośnie cud. Szczera modlitwa obala wszystkie schematy i formułki za jakimi przywykliśmy się chować w relacji z Bogiem. Bóg do tej pory szuka nas, jak szukał Adama w raju - jedni z nas chowają się przed Nim w grzechu, inni, zasłaniają się przed Nim swoją modlitwą.
 
Szczerość w modlitwie pozwala na ekspresję tego co teraz czujesz, co teraz myślisz - bez cenzury.

Ten brak cenzurowania sprawia, że modlitwa staje się żywym dialogiem, w pełni oddającym nasz stan, dialogiem intymnym, pełnym emocji i różnych odcieni relacji. Bóg chce usłyszeć wszystko, nawet gdybyś miał przy Nim z rozpaczy kląć. W końcu robisz to, ponieważ wylewasz przed Nim serce - z całym jego brudem. Bóg jednak nie boi się brudu. On oczyszcza. Jednak modlitwa oparta tylko na szczerości a pozbawiona perspektywy wiary może również okazać się niewłaściwa. Zabrnąć w niej możemy zbyt głęboko w świat naszych problemów, w świat naszego ego. Modlitwa pozbawiona wiary a budowana tylko na tym co aktualnie czujemy może okazać się tandetną formą psychoterapii, autoanalizy lub w najgorszym wypadku... sesją samoużalania się, lub sesją samozachwytu.

OPUSZCZONY PRZEZ OJCA

W dramatycznej chwili agonii, kiedy Jezus umierał na krzyżu, zaczął wołać do Boga i pytać, dlaczego został przez Niego opuszczony. Wielu egzegetów, szczególnie tych ze środowisk związanych z ruchem wiary, odczytuje ten krzyk Jezusa jako cytat Psalmu 22 na który Jezus starał się skierować słuchaczy w tej ostatniej chwili życia. O wiele prościej byłoby jednak spojrzeć na ten krzyk Jezusa jako na prawdziwy, szczery do głębi krzyk człowieka, który stracił wszystko. Na krzyk agonii, strachu, goryczy, zawodu i samotności. Na krzyk dogłębnej, łamiącej wszystkie schematy szczerości i prawdy. Nie było tam plastikowego wyznania wiary w zmartwychwstanie. Nie było zagłuszania bólu i tragedii. Była akceptacja i powierzenie się Ojcu w czasie bez Jego obecności. 

ZMARTWYCHWSTANIE

Po tragicznej śmierci Jezus zmartwychwstaje. My też razem z Nim wstajemy z naszych grobów, trosk, dramatów i bólu. Nie zaprzeczamy temu że umieraliśmy, ale też wiemy, że teraz żyjemy, wiemy że wydarzył się cud wiary, która pokonała śmierć.  
 
Bóg chce słyszeć nasze serca, chce nas prawdziwych i szczerych.
 
Oczekuje też, że mimo zrozumienia przez nas dramatu naszej sytuacji zaufamy Mu i damy czas na działanie - poczekamy na Niego. Modlitwa oparta na głębokim zrozumieniu tego co aktualnie nosimy na sercu i wątrobie, a zarazem modlitwa pełna ufności, że przyszłość będzie lepsza - taka sprowadzi cud, uzdrowi nasze emocje, przerośnie nasze okoliczności i da nam zawsze świeżą relację ze źródłem naszego życia.
 
 
ZAPRASZAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU I UDOSTĘPNIANIA GO

W ŁASKOCZĄCYM OGNIU PRÓB

Piotr Zawadzki



Niestety nie ma wiary bez prób. Co jakiś czas przychodzą one do naszego życia aby namieszać. Dlaczego nie spojrzeć na nie z humorem?
Osobiście wierzę, że istnieje coś takiego jak chrześcijański, "czarny humor", chociaż brzmi to trochę absurdalnie i nie mam zamiaru robić z tego dogmatu. Śmiech pomaga nam spojrzeć z oddali na nasze problemy i w wielu przypadkach wzmacnia naszą wiarę. Świętość bez poczucia humoru to martwa religia, mdła pobożność. Humor jest darem od Boga który osładza gorycz życia. Czas się uśmiechnąć w najczarniejszej godzinie życia... czas pośmiać się z tego jak dziwaczejemy podczas prób naszej wiary. Spojrzenie z humorem na najtrudniejsze momenty naszego życia pokazuje, że nasze ego jest ukrzyżowane, że mamy zdrowy dystans do nas samych, że nasze problemy nie określają naszej wieczności. Czas na kilka dobrych rad:

TAŃCZĄCY Z BOGIEM

Mariusz Muszczyński

                                                   

Jest coś wyjątkowego w trzymaniu kogoś za rękę.
Małe dziecko ma potrzebę trzymania osoby bliskiej. Kiedy człowiek odkrywa piękno romantycznej relacji, towarzyszy temu ekscytujące przeżycie trzymania się za ręce.
Pewien czas temu został przeprowadzony eksperyment: grupę kobiet poddano lekkiemu elektrowstrząsowi. Za pomocą mądrych urządzeń mierzono kobietom strach i ból jakie odczuwały podczas eksperymentu. Tomograf rejestrował aktywność ich mózgu. Jeśli podczas eksperymentu kobieta pozostawiona była sama sobie, to bardzo się bała i doznawała fizycznego bólu. Jej emocjonalna część mózgu była aktywna. Jeśli pracownik laboratorium którego kobieta nie znała (nawet nie widziała jego twarzy), po prostu trzymał ją za rękę, odczuwała mniejszy strach, ale mimo wszystko mózg wciąż reagował na ból. Natomiast kiedy za rękę trzymał ją mąż, nie odczuwała bólu, mózg był spokojny na wszystkich swoich poziomach! Panowie, kiedy następnym razem żonę rozboli głowa, wystarczy wziąć za rękę!!

ATRAMENT WIARY

Tomek Bogowski


 

Zdobią czy szpecą? Są znakiem kryminalnej przeszłości czy wyrażeniem siebie? Tatuaże są tematem wywołującym ogromne emocje a już szczególnie w ewangelikalnym świecie. Wystarczy zajrzeć na pierwsze-lepsze forum chrześcijańskie gdzie ktoś celowo bądź nieopatrznie założył wątek na ten temat i już mamy gotowe rozruchy. Ważne jednak aby od tematu nie uciekać i mieć także swoje zdanie a najlepiej jeśli jest to zdanie biblijne.

 

Bezowocny świętoszek

autor: Piotr Zawadzki

 


Kościoły są pełne ludzi ociekających zimną poprawnością teologiczną i  pozornie zgodnym z doktryną pojmowaniem świętości, wynikającym z przesłuchania miliona kazań i konferencji. Nazwałbym ich "konserwatywnymi wierzącymi". Na czym polega taki konserwatyzm? Na usilnym staraniu się by osiągnąć w życiu nieludzki poziom świętości, dążeniem za wszelką cenę do "bycia w zgodzie ze Słowem" (czyli tak naprawdę ich prywatną interpretacją Biblii), idealnej doktrynie i stuprocentowej odporności na zwiedzenie (czytaj - przejawianie jakiejkolwiek pasji czy niestandardowego podejścia w wierze...). Oczywiście kończy się na ideałach (które mimo swojej banalnej hasłowości wydają się być bardzo słuszne...). Życie natomiast pokazuje, iż konserwatywny wierzący, mimo dokładnie wycyzelowanej doktryny, nie przejawia ani postępowania, ani charakteru Jezusa, bardzo często będąc człowiekiem nieznośnym, ciężkim w obyciu, odizolowanym. Kończy się na pustych słowach.
Wiem co piszę, sam byłem w tym miejscu. Dzięki Bogu udało mi się z niego zbiec i pokutować za grzech bycia bezowocnym... świętoszkiem. Wierzę, że Bóg w swojej miłości przebaczy nawet to.

CZARODZIEJSKI KOCYK

Ludwika Chłap
 

 
Kiedy byłam małą dziewczynką, miewałam problemy z zasypianiem. Jeśli nie udało mi się usnąć przy wieczornym czytaniu bajek, mama miała pół nocy z głowy – siedziała na podłodze przy moim łóżku i trzymała mnie za rękę dopóki nie zasnęłam.
Kiedy wychodziła z pokoju, myśląc że śpię, zza szafek wyłaziły tajemnicze cienie, które w świetle małej lampki nocnej wyglądały naprawdę potwornie. Nie mogłam zasnąć, bo bałam się, że przyśnią mi się koszmary. Próbowałam być dzielna, ale strach przed ciemnością paraliżował mnie do tego stopnia, że nawet chowanie się wraz z głową pod kołdrę nie pomagało. Prędzej czy później mama znów lądowała na podłodze przy łóżku - do czasu... Któregoś wieczoru, gdy scenariusz miał się powtórzyć po raz kolejny, mama wpadła na genialny pomysł – przyniosła z pokoju mojej siostry... (uwaga! uwaga!) czarodziejski kocyk! Byłam zachwycona – nie sądziłam, że stary kraciasty koc, który mieszkał z nami od zawsze, ma czarodziejską moc. A jednak... okazało się, że każdy kto się nim przykryje (nawet bez głowy) był chroniony przed nocnymi straszydłami i koszmarnymi snami. W głowie mi się to nie mieściło, że taka wspaniała rzecz przytrafiła się właśnie mnie.  Od tamtej pory, przez kilka kolejnych lat, nie odstępowałam kocyka na krok. Staliśmy się nierozłącznymi przyjaciółmi i nawet kiedy szłam nocować do koleżanki  mieszkającej w tym samym bloku, zabierałam go ze sobą. Możecie wierzyć lub nie, ale czar kocyka zadział błyskawicznie – mama nadal czytała mi bajki przed snem, ale ja niczego już się w nocy nie bałam.  I nie przyśnił mi się już ani jeden zły sen. Ciekawe co mnie uchroniło przed nocnymi lękami – czarodziejski kocyk czy wiara w słowa mojej mamy? Choć rzeczywistość wokół mnie się nie zmieniła, to zmieniło się moje postrzeganie tej rzeczywistości – co w rezultacie przyniosło namacalne zmiany w moim życiu. Cienie nadal wyłaziły zza szafek, ale wcale nie budziły już we mnie takiego lęku.

Obraz pozorny

autor: Aneta Garbowska

fot. Aneta Garbowska
 
Zapewne niewielu z nas pamięta i rozmyśla czasem o starej poczciwej fotografii analogowej. Postęp technologiczny i cyfryzacja skutecznie wyparła błonę fotograficzną na zawsze zmieniając oblicze fotografii. Dziś zrobić zdjęcie może każdy, o każdej porze w dosłownie każdym miejscu, bo każdy ma przy sobie przynajmniej jedno urządzenie posiadające wątpliwej jakości „aparat fotograficzny”. To zmieniło naszą mentalność. Nikt już nie liczy wolnych klatek na filmie, nie wyczekuje interesujących momentów i nie zbiera grosz do grosza by móc udać się do fotografa by w końcu wywołać film i zobaczyć jakie niezwykłości z otaczającej rzeczywistości udało nam się złapać w kadrze. Choć zapewne sporo z nas pamięta jeszcze to przyspieszone bicie serca na moment przed odbiorem wywołanych odbitek czy filmów. Tajemnica i niepewność... To było to.
 

Modlitwa zjadacza chleba cz. 1

autor: Piotr Zawadzki


Tłok, hałas i brak czasu

Codziennie obserwujemy zatłoczone ulice, korki, ludzi brnących do pracy, którzy mają coraz mniej czasu na refleksję. Życie pełne aktywnosci i zabiegania to szczególnie nieprzyjazne środowisko dla modlitwy - można pomyśleć. To jednak ekstremalnie zła konkluzja. Tam gdzie są wielkie wyzwania, modlitwa rozkwita jak nigdzie indziej. Tłok, hałas i brak czasu to wielkie przeszkody - pokonanie ich daje wielkie zwycięstwo i buduje w nas niezłomną umiejętność modlitwy we wszystkich okolicznościach i czasie.  Każdy z nas - przeciętnych zjadaczy chleba, ma prawo do takiego zwycięstwa i takiej modlitwy.
 

Szczerzy hipokryci

autor: Piotr Zawadzki


Oto wzorowy chrześcijanin: raduje się (nie koniecznie jest szczęśliwy), nie martwi się (bo to grzech i słabość), zawsze ma ochotę iść za Bogiem (lub chociaż wlec się). Tak przynajmniej wyobrażamy sobie nasz chrześcijański ideał - coś pomiędzy pobożnym terminatorem, który nie cierpi na niedoskonałości ludzkiej natury, w połączeniu z niestrudzonym akwizytorem, pod eleganckim krawatem i w "garniaku", zawsze uśmiechniętym (błysk białych zębów), zawsze nagabującym do “zakupu”. Jak to dobrze, że rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej... niedoskonała.
 

Z czym do ludzi?

autor: Dawid Korzekwa



Niewygodne pytania

Przyznam się, że mam kilka bardzo denerwujących wad. Znaczy, nie denerwują one mnie, tylko innych ludzi. Jedną z tych wad jest nazywanie rzeczy po imieniu. Mam też alergię na bzdury i wciskanie kitu. Inną moją przykrą wadą jest zadawanie niewygodnych pytań. Strasznie wkurzająca przywara.

Pytam na przykład:

  • Dlaczego Jezus nie rozdawał ludziom kiczowatych traktatów napisanych dziecinnym językiem?
  • Dlaczego Jezus i apostołowie nie organizowali tandetnych widowisk, żeby głosić ludziom ewangelię?
  • Dlaczego nie odprawiali nudnych nabożeństw na które nikt nie przychodził?
  • Dlaczego mimo tego ludzie się nimi interesowali, szanowali ich i słuchali? Dlaczego mimo tego mieli wpływ na ludzi? Mimo, a może właśnie dzięki temu?

Wszystko jest duchowe

autor: Piotr Zawadzki


Picie porannej kawy w każdej chwili może zamienić się w definiujące Twój dzień spotkanie z Bogiem. Podobnie droga do pracy w porannym korku czy też czekanie na autobus na nieznośnym mrozie. Nie ma bariery między tym co "duchowe" a tym co "codzienne", nie ma sztucznego podziału na “sacrum” i “profanum”. Jesteśmy istotami duchowymi i wszystko czego doświadczamy ujęte jest całościowo. Możemy co najwyżej przekłamać rzeczywistość i ustalić gdzie Bóg jest a gdzie Go nie ma - a co za tym idzie, gdzie mamy być duchowi, a gdzie mamy być... ludzcy i normalni?


Ale faza!


autor: Dawid Korzekwa




W życiu przechodzimy przez rozmaite etapy. Człowiek, który chce iść za Bogiem też ma takie swoje fazy. W jednej chwili myśli sobie „Kurcze, chyba trzeba w końcu zacząć iść za Jezusem, ale tak serio”. I zaczyna się. Koniec z telewizorem, gry komputerowe precz. Wszystkie niechrześcijańskie książki spalić, świecką muzykę wyrzucić. Od dzisiaj tylko gospel, tylko Biblia i poradniki chrześcijańskie maja prawo stać na półce.

Strzeż się łaski!

autor: Piotr Zawadzki

foto. Piotr Zawadzki
Może też to słyszeliście - “za dużo łaski to przyzwolenie na grzech”. Człowiek jak się osłucha z takim hasłem, najpierw grzecznie przytakuje, a dopiero potem zaczyna się zastanawiać. A kiedy zaczynamy myśleć, przestajemy przyswajać utarte schematy, wygodne slogany, upraszczające etykiety. Rzeczy przestają być tylko czarne i białe - pojawiają się też inne skale i możliwości oceny. Gorliwy fanatyzm zamienia się w miłość i współczucie - wartości na które stawiał Jezus. Kamienie wypadają z rąk, samarytańskie wioski nie płoną w słupie ognia, ludzie bywają uzdrawiani nawet w sabat (sic!)... A więc co z tą łaską? Czy można ją przedawkować?

Dramat apostoła

Apostoł Paweł też miał ten problem. Zarzucano mu, że nauczając o łasce przyzwala na rozplenienie się grzechu w Kościele. Oczywiście była to wierutna bzdura. Apostoł doskonale wiedział, że przyjmowanie łaski do swojego życia zawsze skutkuje sprawiedliwym życiem. Łaska daje sprawiedliwość (nie można "wytworzyć" sprawiedliwości inaczej!). Może zamiast słowa “łaska” powinniśmy używać przydługiej frazy “niezasłużona ofiara Jezusa” - wtedy w pełni uświadomilibyśmy sobie kwestię, że ofiary tej nie możemy przyjmować do naszego życia częściowo - tylko jako całość.

Cóż więc powiemy? Czy mamy pozostać w grzechu, aby łaska obfitsza była? Przenigdy! Jakże my, którzy grzechowi umarliśmy, jeszcze w nim żyć mamy? (Rz. 6,1-2)


Niebezpieczne zbawienie

Kościół który postrzega łaskę jako coś niebezpiecznego, coś co należy sobie dawkować, przestaje rozumieć pierwotne przesłanie Ewangelii, a mianowicie fakt, że jesteśmy zbawieni z łaski i z łaski żyjemy. Łaska to nie druga część medalu, po sprawiedliwości, łaska nie jest przeciwieństwem sprawiedliwości. Jest zupełnie inaczej - sprawiedliwość wynika z łaski, bez łaski nie ma prawdziwej sprawiedliwości, jest tylko legalizm, uczynkowość, pycha. Bądźmy zbawieni z łaski, żyjmy w oparciu o łaskę.