autor: Piotr Zawadzki
Świat szarych zjadaczy chleba i błyszczących celebrytów nawiedziła smutna wiadomość - Whitney Houston nie żyje. Znaleziono jej ciało w sobotę w Hotelu Beverly Hilton, o godz. 15.55 (czasu lokalnego). Jak zwykle przy okazji śmierci celebryty, media podsyciły traumę ogłaszając, że jej odejście jest dla wszystkich wielkim szokiem (sztampowe hasło, wyciągane na takie okazje z medialnego skarbca porzekadeł). Trochę dziwi taka deklaracja (nabiera nawet wymiaru groteski) - szczególnie w świetle nałogów Whitney oraz jej tragicznej walki z uzależnieniami (a może uwierzyliśmy, że wieloletnie ćpanie i picie dodaje witalności?). Niemniej jednak wypowiedzi celebrytów, oraz wypowiedzi mediów, ukazują jedno - zaczęliśmy wierzyć w nieśmiertelność niektórych jednostek. Nadaliśmy ich życiu atrybut wieczności. Kiedy umierają, odczuwamy naturalny dysonans, szok, czasami nawet traumę. Dlaczego śmierć celebryty szokuje w większym stopniu niż zwykłego zjadacza chleba? Przecież był w telewizji i to nie raz. A teraz nie żyje. Jak to możliwe?