Pokazywanie postów oznaczonych etykietą modlitwa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą modlitwa. Pokaż wszystkie posty

TERROR


Tomasz Bogowski


Powstrzymaj zamachowca!

​Nicea, Stambuł, chwilę wcześniej Ankara i Orlando. Zewsząd uderzają nas informacje o zamachach inspirowanych radykalnym islamem i nienawiścią do zachodniego świata. Setki osób rannych i zabitych, żałoba, poczucie bezradności i strach. Czy jednak musi tak być? A gdyby tak… powstrzymać zamachowca?

Zostań bohaterem

​Kilka mniejszych mediów zauważyło próbę powstrzymania szalonego kierowcy ciężarówki, który na promenadzie w Nicei rozjeżdżał świętujących ludzi. Był to motocyklista, który doskoczył do auta i próbował dostać się, niestety bezskutecznie, do szoferki. W sieci rozgorzała nawet dyskusja nad tym czynem. A gdyby się komuś udało?
​Czy nie byłbyś gotów w imię życia i zdrowia ludzi zachować się jak bohater? A może byłbyś gotów złapać rękę trzymającą broń wycelowaną w niewinnych i zatrzymać ją? Czy nie chciałbyś zostać bohaterem?

GLOBALNA MODLITWA

Piotr Zawadzki



Większość praktycznych chrześcijan odradza modlitwę za "cały świat". Sam w pewnym momencie życia prostowałem innych wierzących hasłem: "lepiej pomódl się za coś konkretnego".
Modlitwa za świat, jego problemy i współczesne plagi wydawała się być naiwnym, chrześcijańskim idealizmem. Z czasem zauważyłem jednak, że tkwi w niej wielka siła. Siła, która czyni nas coraz bardziej wrażliwymi na tragedie ludzkości. Zrozumienie mocy tej modlitwy w wymiarze życia osobistego ale także kościołów lokalnych, może dogłębnie przekształcić naszą mentalność...

PLASTIKOWA WIARA, GORZKA PRAWDA

Piotr Zawadzki


 

Nasze modlitwy błądzą miedzy dwiema skrajnościami - wyznaniem wiary a szczerym określeniem tego w jakiej sytuacji się znajdujemy. Jest tak z całym życiem, modlitwa jest jedynie odbiciem tej sytuacji. Oscylujemy między odważnym poleganiem na wierze a realizmie chwili obecnej. Pomijanie wiary zaowocuje w naszej modlitwie zamknięciem się na cud. Pomijanie szczerości i prawdy poskutkuje plastikowym podejściem do życia i maskowaniem prawdziwych problemów, ukrywaniem ich przed Bogiem. Jak wyważyć wiarę, którą pragniemy przezwyciężyć okoliczności z trzeźwym spojrzeniem na chwilę obecną?


GORZKIE PSALMY

Lektura niektórych psalmów bywa szokująca, modlitwy psalmistów ocierają się o bluźnierstwa. Jest w nich dużo o poczuciu bycia opuszczonym przez Boga, pominiętym, pozostawionym na pastwę wrogów, jest w nich dużo zawodu... Bogiem. Niektóre psalmy mówią nawet o tym by Bóg w końcu obudził się i zaczął działać... bo aktualnie najwidoczniej śpi. Mimo wszystko uznajemy te szczere do bólu teksty za natchnione i zainspirowane przez Ducha Świętego. Po co Bogu taka szczerość? Dlaczego psalmy nie retuszują ludzkich dramatów przykrywając je grubą warstwą pozytywnego wyznania wiary? Być może dlatego, że sama wiara nie wystarczy. Potrzebne jest też zrozumienie siebie, swoich emocji, swojego bólu - tylko wtedy skok wiary jest naprawdę cenny. Wtedy wiemy co przezwyciężamy i z czym przyszło nam walczyć. Podstawą wiary staje się prawda naszej ponurej sytuacji, nasza dogłębna i nieprzekłamana przyklejonym uśmiechem potrzeba radykalnego zbawienia. 

MOC SZCZEROŚCI

Kiedy utkniemy w modlitwie w kozim rogu wyznawania, możemy ulec pokusie, żeby zamieść wszystkie swoje wewnętrzne dramaty pod dywan. Zamieść nasz strach, gorycz, poczucie porażki, odrzucenie, zawód, zamieść i ukryć przed sobą, światem i przede wszystkim Bogiem. To tak jakbyśmy mówili - widzisz Boże, jeszcze się jakoś trzymam, nie potrzebuję Twojej pomocy, mam wiarę i wyznaję, że wszystko będzie dobrze. Tragedia takiej ślepej wiary ukazuje się w całej rozciągłości wtedy, gdy pod jej wpływem nic się nie zmienia. Czujemy się wtedy oszukani. To dobry znak. Prawda jest taka, że byliśmy oszukiwani - przez samych siebie. Modlitwa oparta jedynie na wyznawaniu jest jest ptak próbujący lecieć na jednym skrzydle. Odważnej wierze potrzebne jest trzeźwe zrozumienie aktualnej sytuacji - potrzebna jest szczerość, prawda, akceptacja i łzy. Tylko na takiej modlitwie wyrośnie cud. Szczera modlitwa obala wszystkie schematy i formułki za jakimi przywykliśmy się chować w relacji z Bogiem. Bóg do tej pory szuka nas, jak szukał Adama w raju - jedni z nas chowają się przed Nim w grzechu, inni, zasłaniają się przed Nim swoją modlitwą.
 
Szczerość w modlitwie pozwala na ekspresję tego co teraz czujesz, co teraz myślisz - bez cenzury.

Ten brak cenzurowania sprawia, że modlitwa staje się żywym dialogiem, w pełni oddającym nasz stan, dialogiem intymnym, pełnym emocji i różnych odcieni relacji. Bóg chce usłyszeć wszystko, nawet gdybyś miał przy Nim z rozpaczy kląć. W końcu robisz to, ponieważ wylewasz przed Nim serce - z całym jego brudem. Bóg jednak nie boi się brudu. On oczyszcza. Jednak modlitwa oparta tylko na szczerości a pozbawiona perspektywy wiary może również okazać się niewłaściwa. Zabrnąć w niej możemy zbyt głęboko w świat naszych problemów, w świat naszego ego. Modlitwa pozbawiona wiary a budowana tylko na tym co aktualnie czujemy może okazać się tandetną formą psychoterapii, autoanalizy lub w najgorszym wypadku... sesją samoużalania się, lub sesją samozachwytu.

OPUSZCZONY PRZEZ OJCA

W dramatycznej chwili agonii, kiedy Jezus umierał na krzyżu, zaczął wołać do Boga i pytać, dlaczego został przez Niego opuszczony. Wielu egzegetów, szczególnie tych ze środowisk związanych z ruchem wiary, odczytuje ten krzyk Jezusa jako cytat Psalmu 22 na który Jezus starał się skierować słuchaczy w tej ostatniej chwili życia. O wiele prościej byłoby jednak spojrzeć na ten krzyk Jezusa jako na prawdziwy, szczery do głębi krzyk człowieka, który stracił wszystko. Na krzyk agonii, strachu, goryczy, zawodu i samotności. Na krzyk dogłębnej, łamiącej wszystkie schematy szczerości i prawdy. Nie było tam plastikowego wyznania wiary w zmartwychwstanie. Nie było zagłuszania bólu i tragedii. Była akceptacja i powierzenie się Ojcu w czasie bez Jego obecności. 

ZMARTWYCHWSTANIE

Po tragicznej śmierci Jezus zmartwychwstaje. My też razem z Nim wstajemy z naszych grobów, trosk, dramatów i bólu. Nie zaprzeczamy temu że umieraliśmy, ale też wiemy, że teraz żyjemy, wiemy że wydarzył się cud wiary, która pokonała śmierć.  
 
Bóg chce słyszeć nasze serca, chce nas prawdziwych i szczerych.
 
Oczekuje też, że mimo zrozumienia przez nas dramatu naszej sytuacji zaufamy Mu i damy czas na działanie - poczekamy na Niego. Modlitwa oparta na głębokim zrozumieniu tego co aktualnie nosimy na sercu i wątrobie, a zarazem modlitwa pełna ufności, że przyszłość będzie lepsza - taka sprowadzi cud, uzdrowi nasze emocje, przerośnie nasze okoliczności i da nam zawsze świeżą relację ze źródłem naszego życia.
 
 
ZAPRASZAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU I UDOSTĘPNIANIA GO

SZTUKA BYCIA

Piotr Zawadzki

foto. Piotr Zawadzki

Nasze myśli są w niekończącym się ruchu. Bardzo często zakrywają otaczającą nas rzeczywistość, próbując ją imitować. Generują scenariusze przyszłości, które być może nigdy się nie spełnią. Przylegają do przeszłości i odtwarzają ją w kółko zabarwiając nowymi emocjami, chociaż przeszłości już nie ma. Jak nauczyć się być tu i teraz, osadzać swój umysł w chwili obecnej? Jak po prostu... być?

Dawca inspiracji

autor: Piotr Zawadzki



Jest pewne miejsce w Twojej osobistej modlitwie - miejsce gdzie wyraźniej widzisz, gdzie wyraźniej słyszysz, gdzie Duch Święty wnosi nowe pomysły, objawienie, życie, poszerza naszą świadomość na rzeczy nowe, których wcześniej nie widzieliśmy. Jest to miejsce kreatywności. Prezent od tego, który kreuje życie i rzeczywistość. 

Miejsce objawienia się Ducha Świętego w naszym sercu jest źródłem kreatywności. Kiedy spotykamy się z Duchem Świętym dotykamy sfery najgłębszej kreatywności, mając do czynienia z samym tętniącym tchnieniem życia. Kiedy to tchnienie przepływa, jesteśmy pobudzeni do odnowienia marzeń, zdobycia nowych terytoriów, chcemy podnieść się z ziemi i żyć pełnia życia. To jak sztuczne oddychanie metodą usta - usta po którym następuje pełna reanimacja.

Taki czas to czas tworzenia. Wiersze, obrazy, fotografia, życiowe zmiany (w końcu w Jezusie twoje życie tez jest dziełem sztuki) są jak najbardziej zrozumiałym ujściem tej inspiracji. Nie na darmo słowo inspiracja jest tak głęboko związane z działaniem Ducha Świętego. Kiedy się z nim spotkasz nadejdzie natchnienie do zmian, natchnienie do tworzenia.

Zrób wszystko aby wejść do tego miejsca spotkania z Bogiem.

1. Zadbaj o izolację. Wyrzuć telefon, zgaś tablet, zamknij okno, pójdź na spacer w dzikie miejsca.

2. Poproś Ducha Świętego aby otworzył oczy twojej wyobraźni i kreatywności. Poproś o zrzucenie wszystkich blokad. Wyznaj Bogu swoje porażki, lęki, zawody i gorycz. Wyznaj, że nadal wierzysz w Jego plan i przeznaczenie dla ciebie.

3. Weź narzędzia tworzenia, takie jak chociażby długopis i kartka i zapisuj potok pomysłów, planów, marzeń, projektów, które pojawiły się w twoim sercu.

4. Realizuj marzenia i plany dane przez Boga.


ZACHĘCAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU

Zachwyceni

autor: Piotr Zawadzki



foto. Piotr Zawadzki



Jezus kilkukrotnie wspominał swoim uczniom oraz przypadkowym słuchaczom, że życie w rzeczywistości Królestwa Bożego, a nie tym co namacalne, silnie związane jest z naszym nastawieniem i reakcjami na świat, jakie w sobie pielęgnujemy. Według Jego słów mamy być "jak dzieci". Różnie można odczytywać tą wskazówkę, są nawet tacy, którzy uznają to... za gloryfikację infantylizmu, co zresztą widać po ich podejściu do życia. Inni interpretują te słowa jako zachętę do nowego narodzenia się do duchowej rzeczywistości. Ja chciałbym natomiast napisać kilka słów o pielęgnowaniu świadomości dziecka, percepcji dzięki której kultywujemy w sobie zdolność do zachwytu rzeczywistością, Bogiem, otaczającymi nas ludźmi.

 

Modlitwa zjadacza chleba cz. 1

autor: Piotr Zawadzki


Tłok, hałas i brak czasu

Codziennie obserwujemy zatłoczone ulice, korki, ludzi brnących do pracy, którzy mają coraz mniej czasu na refleksję. Życie pełne aktywnosci i zabiegania to szczególnie nieprzyjazne środowisko dla modlitwy - można pomyśleć. To jednak ekstremalnie zła konkluzja. Tam gdzie są wielkie wyzwania, modlitwa rozkwita jak nigdzie indziej. Tłok, hałas i brak czasu to wielkie przeszkody - pokonanie ich daje wielkie zwycięstwo i buduje w nas niezłomną umiejętność modlitwy we wszystkich okolicznościach i czasie.  Każdy z nas - przeciętnych zjadaczy chleba, ma prawo do takiego zwycięstwa i takiej modlitwy.