Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Piotr Zawadzki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Piotr Zawadzki. Pokaż wszystkie posty

TRANSWESTYTA W ZBORZE

Piotr Zawadzki
 
 
Pewnego razu siedząc w kancelarii kościoła usłyszałem ciche pukanie do głównych drzwi. Kiedy wyszedłem na zewnątrz stanęła przede mną kobieta w średnim wieku w kapeluszu na głowie i nieśmiałym, łamiącym się dziwnie głosem zapytała o najbliższe nabożeństwo. Stałem jak zamurowany po pytaniu, nie dlatego, że ktoś prosto z ulicy chciał do nas wpaść na uwielbienie (chociaż to też powoduje u mnie osłupienie) ale dlatego, że po bliższym przyjrzeniu się twarzy skrywanej pod kapeluszem okazało się, że rozmawiam... z umalowanym mężczyzną w sukience. Szok spowodował, że zamiast na "Pani" (bo wcześniej tak się kilkukrotnie do "niej" zwróciłem) zacząłem się zwracać do tej osoby na "Pan" - co było bardzo nieuprzejme z mojej strony. Poinstruowałem go o tym kiedy jest najbliższe spotkanie po czym wróciłem do siebie cały czas myśląc o tym jak będzie wyglądało najbliższe nabożeństwo z osobą transseksualną na sali... Mimo dużej dozy tolerancji nie potrafiłem poukładać sobie tej sytuacji w głowie. Od razu pojawiło mi się pytanie: czy kościół jest gotowy na przyjęcie osób transseksualnych, czy mamy w sercach wystarczająco miłości i współczucia by pokazać im Jezusa przez odpowiednie postępowanie wobec nich? Moja reakcja pokazała mi, że ja sam nie jestem gotowy, ale bardzo chcę to w sobie zmienić. Co mamy zrobić, żeby jako Kościół w Polsce skutecznie docierać do osób transseksualnych, jak takim osobom głosić Ewangelię? Czy jest dla nich miejsce na naszych perfekcyjnie dopracowanych nabożeństwach? Jakie reakcje pośród wierzących wzbudzi modlący się razem z nimi transwestyta bądź transseksualistka?

IRAKIJSKI HOLOKAUST I GRZECH FANATYZMU

Piotr Zawadzki

Zdjęcie dzięki uprzejmości www.bigstockphoto.com

Hekatomba w Iraku trwa. Po mediach krążą makabryczne doniesienia o zabójstwach. Dżihadyści mordując chrześcijan nie przebierają w środkach. Masowe egzekucje przez rozstrzelanie z karabinów maszynowych, ukrzyżowania, dekapitacje maczetami i nożami, bestialskie traktowanie zwłok ("słynne" zdjęcia morderców trzymających poucinane głowy ofiar). Świat milczy podczas gdy dochodzi do eskalacji mordu. Patrząc na wydarzenia w Iraku musimy sobie zadać pytanie odnośnie religijnego fanatyzmu. Czy mentalność dżihadystów grozi i nam? Czy fanatyzm jest czymś na co cierpią ekstremiści czy też może dotyczyć nas wszystkich?

ROBIN WILLIAMS, SAMOBÓJSTWO KOMIKA

Piotr Zawadzki



Zdjęcie dzięki uprzejmości www.bigstockphoto.com

Samobójcza śmierć takiej postaci jak słynny komik - Robin Williams, postaci która tak pozytywnie zaistniała na srebrnym ekranie - szczególnie w kontekście ról komediowych, budzi pytania o to, jak bardzo nasze życie może być rozdwojone.
Każdy z nas prowadzi coś na kształt podwójnego życia - tego widocznego dla ludzi i tego skrytego przed spojrzeniami innych - prywatnego. Robin Williams nie krył się z depresją i uzależnieniem, mimo wszystko wszyscy zapamiętamy go jako człowieka pogodnego, uśmiechniętego, radosnego - jak postacie które grał (okazuje się - bardzo dalekie od prawdy o jego stanie ducha). Jego kreacje okazały się jednak boleśnie inne od rzeczywistości - rozśmieszający wszystkich komik był człowiekiem zniszczonym przez rozpacz...

CHRZEŚCIJANIN, CZASAMI ATEISTA

Piotr Zawadzki


Zdjęcie dzięki uprzejmości www.bigstockphoto.com


Wojna z ateistami trwa. Ludzie wiary mnożą książki, wykłady, artykuły, kazania by wymierzyć ateizmowi śmiertelny cios. Jest to szlachetna walka o wiarę i podstawowe wartości (przynajmniej z naszej perspektywy). Szlachetna jak i naiwna - szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że Bóg świetnie sam się broni. W samym epicentrum tego konfliktu zapominamy o otrzeźwiającym nas jak zimny prysznic fakcie, że czasami najgorliwszym chrześcijanom brakuje wiary i chwilami ocierają się o... ateizm. Wystarczy, że każdy gorliwy wierzący przez chwilę spojrzy na siebie z boku i przeanalizuje swoje postawy i myśli a dojdzie do wniosku, że czasami niewiele brakuje mu do podejścia ateisty. Mamy te same dylematy, te same pytania, te same wątpliwości. Są dni kiedy nasza wiara i wskazówki Biblii wystarczają by rozwikłać ten cały bałagan, ale są też chwile kiedy modlitwa wydaje się być nużącym monologiem a wiara - samooszukiwaniem się. 

Zaczynam myśleć jak ateista gdy...

1. Kiedy myślę o konkretnym cierpieniu i śmierci

Ostatnio dowiedziałem się o dwóch tragicznych sytuacjach. Pierwsza to choroba młodego, żonatego człowieka - nagła, niezapowiedziana białaczka. Druga tragiczna sytuacja to śmierć aktywnego mężczyzny - znajomego mojej żony. Zmarł w samolocie, który od razu po starcie uderzył w ziemię i eksplodował. Wraz z nim zginęło wielu innych.  Czy ta choroba i śmierć ma jakiś sens? Czy taka jest wola Boga? Te pytania mnożą się w głowie szczególnie wtedy, gdy zaczynają dotykać nas lub naszych bliskich. Wiem, że Bóg jest dobry, wierzę też w możliwość nadnaturalnego uzdrowienia (jako charyzmatyk), a mimo to w takich sytuacjach toczę bój o wiarę a slogany, nawet poparte Biblią, bardziej mnie śmieszą niż pokrzepiają. Wobec takich tragedii pozostaje głusi i niemi, pozbawieni jasnych, populistycznych odpowiedzi. No może poza jedną - "Nie wiem!". Ale czy ta odpowiedź kogokolwiek satysfakcjonuje?           

2. Kiedy moja wiara się nie sprawdza

Pod wpływem ewangelistów różnej maści - szczególnie charyzmatyków z ruchu wiary wyznaję pozytywne zmiany w moim życiu. Często wiara przynosi przełom, czasami nawet od razu. Są jednak inne przypadki, które rozbijają system, gdy wiara NIC nie zmienia. Mimo, iż proszę - nie dostaję. Szukam - i nie znajduję. Czasami od wielu lat. W takich sytuacjach moja wiara maleje. W takich sytuacjach czuję się zawiedziony swoim chrześcijaństwem i obwiniam się o egoizm i naiwne myślenie życzeniowe. Wiem, że Bóg nie działa jak magiczna różdżka.  Z drugiej strony tak wiele wydarzyło się przez wiarę. Jak znaleźć złoty środek? Jak innym mówić o wierze skoro sam czasami doświadczam w tej dziedzinie porażek? W takich sytuacjach lepiej rozumiem ateistów, którzy patrzą na tą gimnastykę wiary z przymrużeniem oka.

3. Kiedy przestaję cokolwiek czuć

Moment mojego nawrócenia był pełen emocji - łzy, radość, poczucie totalnego przebaczenia i akceptacji. Tyle uczuć... Wtedy skory byłem lansować hasło, że wiara to ZAWSZE doświadczenie (szczególnie z kazalnicy). Teraz, po latach, nie mam już takiej pewności. Czasami wiara to poczucie zupełnego braku emocji, doświadczeń, czucia Boga. W takich chwilach rozumiem ateistów, mówiących o tym, że jeśli Bóg jest realny to powinien być też doświadczalny- rozumiem ich bunt. Dramat polega na tym, że Bóg bywa doświadczalny... ale nie zawsze. Czasami pozostajemy z Jego milczeniem. Czasami pozostajemy jakby osamotnieni - wiara mówi nam o Jego obecności, ale mówi o tym na sucho, jakby bez przeżycia, skromnie, pokornie. 

4. Kiedy widzę swoje upadki i upadki innych

Ateiści bardzo często argumentują, że Boga nie ma, ponieważ Kościół jest pełen kłamców i hipokrytów. Kiedyś się z tym zgadzałem, do czasu aż stałem się chrześcijaninem. Potem na nowo zakochałem się w Kościele (miłość ta czasami miała nawet znamiona bałwochwalstwa). Z czasem nabrałem w tym zauroczeniu trzeźwości i zacząłem dostrzegać prawdziwych ludzi pod warstewką chrześcijańskich przeżyć i zachowań. Okazało się że wielu z nich nadal walczy z grzechem i niedoskonałościami charakteru. Podobnie jak ja. W chwilach kiedy widzę, że mój charakter stoi w miejscu, kiedy po raz kolejny przegrywam z grzechem w swoim życiu czy widzę przegraną innych wierzących lepiej rozumiem argumenty ateistów. Nie poddaję się jednak, ponieważ wierzę, że Bóg zamienia grzesznika w świętego.
 

Oczywiście moje ateistyczne okresy, czy momenty, NIE SĄ czymś permanentnym, nie są też w żadnym stopniu przesycone niechęcią do Boga. Kocham Go.  Te momenty to czas głębokiego niezrozumienia Jego tajemnic, momenty zagubienia w Jego woli, momenty bez uczuć i wiary. Myślę, że mam takie chwile i czasy miedzy innymi dlatego, aby zrozumieć każdego kto jeszcze nie wierzy. Innym powodem jest lekcja pokory i współczucia - których wiecznie mi brak. Stąd moje zrozumienie dla ateistów, utożsamienie się z nimi a czasem nawet współczucie - szczególnie dla tych, którzy chcieli by wierzyć, ale nie potrafią (serdeczne współczucie a nie faryzejskie!). Rozumiem te dylematy i czasami wydaje mi się, że znam na nie odpowiedzi, czasami natomiast czuję się jak dziecko we mgle, zupełnie zagubiony, śmieszny, bezsensowny.

Często ateistyczny bunt wynika z nieuświadomionego pragnienia Boga - ale nie takiego jarmarcznego, żenującego, lecz Boga realnego - takiego jakim On rzeczywiście jest - bez naiwności i lukru. Wierzę, że wielu po czasie buntu, odnajdzie miłość.



ZAPRASZAMY DO KOMENTOWANIA ARTYKUŁU



Piotr Zawadzki - studiował filozofię na Uniwersytecie Opolskim. Poeta, felietonista i blogger, kaznodzieja i duszpasterz, założyciel Chrześcijańskiej Misji Rampa, redaktor "Chrześcijanina", redaktor naczelny "Respiratora". Na codzień pracuje jako asystent pastora w Kościele Zielonoświątkowym Ostoja w Opolu. Szczęśliwy mąż Joanny i tata małej Idy

SOLIDARNOŚĆ W CIERPIENIU

Piotr Zawadzki


Pytanie o sens cierpienia jest jednym z głównych pytań chrześcijaństwa. Dlaczego cierpimy skoro Bóg jest dobry i wszechmocny? Dla wielu ateistów to zagadnienie jest głównym argumentem do tego by odrzucić wiarę w Boga. Dla innych jest sposobnością do pogłębienia wiary...


Kiedy cierpimy z jakiegoś powodu - czy jest to choroba, konflikt interpersonalny, życiowa tragedia, zły dzień w pracy - możemy użyć bólu na dwójnasób. Po pierwsze ból może okazać się dla nas czymś destrukcyjnym, może stać się dla nas idealnym usprawiedliwieniem i wymówką do tego by zbudować fałszywy obraz siebie (zbawieni przez ból?), by zatruć życie sobie i innym, by narzekać i użalać się nad sobą. Bardzo często w taki sposób używamy bólu - jako wymówki do tego by puścić sobie cugle i stać się toksyczną osobą (swoim złym bratem bliźniakiem). Jest jednak inna droga - nasze cierpienie może być przez nas przekształcone w coś twórczego. Jednym z takich przekształceń jest ćwiczenie się we współczuciu i solidarności z innymi. O tym poniżej.

IZRAEL I PALESTYNA: WOJNA LUDZI

Piotr Zawadzki
 
 
 
W czasie intensyfikacji działań wojennych w Strefie Gazy warto ponownie zastanowić się nad retoryką, która panuje w niektórych środowiskach kościelnych - retoryką nienawiści i świętej wojny, retoryką demonizowania jednego narodu aby usprawiedliwić naród drugi. Jaka powinna być postawa ludzi wierzących ewangelicznie wobec konfliktu w Ziemi Świętej?

DOBRY ATEIZM?

Piotr Zawadzki
 


Istnieją dwa ateizmy, z których jeden jest oczyszczeniem pojęcia Boga.
Simone Weil

 
Był taki czas w moim życiu, że nie chciałem mieć nic wspólnego z chrześcijaństwem. Buntowałem się przeciwko wielu sprawom a chrześcijaństwo - szczególnie w polskim, folklorystyczno - ciemnym wydaniu, budziło mój sprzeciw i odrazę. Brzydziłem się hipokryzją i manipulacją przez religię, zepsuciem, które wydawało się być czymś nazbyt częstym. Był to jednak bunt nastolatka, nie wiedzącego za wiele o rzeczywistości i o życiu. Patrząc wstecz na mój ateizm i antyklerykalizm (a piszę to jako duchowny) widzę w nim jednak też dobre strony, strony istotne dla mojej wiary (którą odnalazłem po tym etapie mojego życia). Ateizm, jako faza życia i świadomości może wnieść wiele cennego do szerszego postrzegania życia - choć nie uważam, że na tym etapie powinniśmy się zatrzymać. Co dobrego w ateizmie? Oto kilka plusów tej fazy życia:

JESTEŚMY BY KOMUNIKOWAĆ

Piotr Zawadzki



 
SZTUKA KOMUNIKACJI
 
Czasami mam wrażenie, że Kościół mówi zupełnie innym językiem niż świat. Jest to o tyle dziwne, że dowodzi, iż często nie rozumiemy, że naszym powołaniem jest właśnie ... komunikacja - jasna, adekwatna, przekonywująca komunikacja ewangelii. Przecież po to zostaliśmy na tej ziemi - by komunikować! Kościół nie tylko zajmuje się komunikacją ewangelii ale też ma być czymś więcej - komunikatem - który każdy z ulicy może jasno odczytać. Jak mamy być jasnym komunikatem, skoro robimy wszystko, by utrudnić ludziom odbiór? Zamiast utrudniać trzeba wejść w język społeczeństwa, komunikować tym językiem i tą kulturą - komunikować inne wartości niż te, do których kultura się przyzwyczaiła. Wartości oparte na życiu Jezusa.

DLA OSTATNICH W KOLEJCE

Piotr Zawadzki
 

POZOSTAWIENI

Wszyscy wokoło wydają się rozwijać, przeżywać przełomy, wchodzić na nowe tereny swojego życia. Tutaj przybywa nowych małżeństw, tam pojawia się niesamowity osobisty sukces, ktoś inny awansuje w pracy jakby był zaprojektowany na kierownicze stanowisko... Tylko Ty stoisz w miejscu. Tak przynajmniej Ci się wydaje - z Twojej perspektywy nic się nie zmienia, życie stoi, pozbawione Bożego dotknięcia. Zaczynasz zastanawiać się, czy nie masz czasem innowacyjnego daru łaski - daru "odporności na błogosławieństwo". Faktycznie w wielu kwestiach jesteś człowiekiem z samego szarego końca kolejki. Masz tego dość, ale nie wiesz jak to zmienić. Jest pewien sposób jak otworzyć się na przełom, ale wymaga to totalnej zmiany myślenia. Jeśli jesteś na to gotowy, czytaj dalej.

MESJASZ NA ZAPCHLONYM OSIOŁKU

Piotr Zawadzki


Niedawno w większości kościołów chrześcijańskich obchodzono Niedzielę Palmową. Wspomnienie wjazdu Jezusa do Jerozolimy, początek wydarzeń paschalnych, które zwieńczyły się Jego śmiercią na krzyżu. Zanim jednak Mesjasz umrze za nasze grzechy, zostaje okrzyknięty Królem przez rodowitych mieszkańców Jerozolimy i pielgrzymów, którzy w tamtym czasie licznie przybywali do miasta na święto paschy. Kiedy tłum skanduje "hosanna" (hebr. zbaw nas) i unosi gałęzie palmowe, Jezus wjeżdża do Jerozolimy na… zapchlonym osiołku. Mesjasz siedzi pokornie na drepczacym szybciutko młodym ośle i wjeżdża do miasta jako jego Zbawiciel. Nie ma na sobie inkrustowanej zbroi. Nie ma białego rumaka. Jedzie na rączym osiołku. Za nic ma swój wizerunek, swoje dobre imię czy ludzkie oczekiwania (Mesjasz powinien wjechać z wojskiem, na rumaku, w pełnej zbroi - jak bohater i polityczny przywódca). Osiołek drepcze po rzucanych na ziemię płaszczach, liściach palmowych i chustach. Jedni patrzą na Jezusa urzeczeni, inni mają w oczach zawód - nie tego się spodziewali po Pomazańcu, który miał wyrwać ich z ręki okupanta.

CHRZEŚCIJAŃSKA SAMOOBRONA

Piotr Zawadzki

 
Nie, ten tekst nie będzie o tym jak zbudować partię polityczną ani o tym jak być drugim Lepperem. Nie mam zamiaru pisać też o tym jak bić ludzi w samoobronie. Chciałbym rozważyć temat ludzkiej tendencji do... samoobrony, tłumaczenia się, samointerpretacji. Co mówimy kiedy ktoś nas oskarża? W jakim świetle się stawiamy, gdy ktoś ma wobec nas jakieś "ale" i chce od nas wyjaśnienia naszych motywów? W jakim świetle stawiamy się wyjaśniając swoje postępowanie? Szczególnie ważne jest to dla chrześcijan - ludzi, którzy pragną żyć prawdą...

LAJKI, ZEZ ROZBIEŻNY I GŁÓD AKCEPTACJI

Piotr Zawadzki
 


ZEZ ROZBIEŻNY

Za każdym razem kiedy zamieszczam jakąś informację na portalu społecznościowym podejmuję się dramatycznej i bardzo często beznadziejnej walki z moją starą, nieprzemienioną naturą. Dlaczego? Ponieważ coś głęboko we mnie poszukuje uznania innych, a każdy zamieszczony post daje mi możliwość zdobycia tej aprobaty i poklasku. Oczywiście staram się sobie z tego zdawać sprawę i tylko jednym okiem zerkam na przybywającą liczbę "lajków" nabawiając się przy tym zeza rozbieżnego. Jak sobie to zezujące oko, mówiąc symbolicznie, "wyłupać"? Jak uniezależnić się od potrzeby bycia akceptowanym i czy to w ogóle możliwe w kontekście społeczeństwa internetowego w 21 wieku?

ARTYŚCI W KOŚCIELE

Piotr Zawadzki

 
Trzeba przyznać, że w środowiskach protestanckich a szczególnie ewangelikalnych rola artystów w mozaice Kościoła została poważnie uszczuplona. W sprawach sztuki najczęściej wypowiadają się muzycy, bo oni, z racji tworzenia utworów śpiewanych (lub wytych...) na nabożeństwach cieszą się uznaniem wierzących (pod warunkiem, że to co tworzą trafia w gusta i nie jest zbyt odważne czy alternatywne - pojawia się jednak pytanie ile z tych muzycznych kawałków jest sztuką a ile z nich pop-kulturowym wytworem?). Pozostali przedstawiciele sztuk pięknych zniknęli, ucichli, przestali być dostrzegani czy uznawani za coś ważnego dla Kościoła. Dlaczego?

KSIĘGA PSALMÓW. NOWY PRZEKŁAD DYNAMICZNY

Piotr Zawadzki



Polski światek chrześcijański cierpi na niedobór dobrych tłumaczeń Pisma Świętego - w porówaniu np. do amerykańskiego, gdzie czytelnik może zaznajomić się z gigantycznym wyborem tłumaczeń, dlatego bardzo ucieszyła mnie wieść, że Vocatio wydaje Psalmy w nowym przekładzie, który nazwano przekładem dynamicznym (po to by podkreślić dynamiczność języka).
Wydanie Psalmów jest przyczynkiem do wydania całej Biblii - na co warto czekać. Nie ma sensu recenzować tu samej treści, gdyż Psalmy każdy czytelnik Biblii zna i ceni. Skupimy się raczej na języku nowego dynamicznego tłumaczenia. On tutaj jest kluczowy i bardzo zachęcający.

JEŚLI CHCESZ CHODZIĆ PO WODZIE, MUSISZ WYJŚĆ Z ŁODZI

Piotr Zawadzki


Książkę Johna Ortberga czytałem już kilka lat temu, teraz otwieram ją i odkrywam w nowym wydaniu.  Kiedy czytałem ją po raz pierwszy dotknęła mnie do żywego i w lekki, humorystyczny sposób (czyli tak jak lubię) rzuciła mi wyzwanie do życia poza strefą mojego ukochanego komfortu. Nie wiem na ile wyzwanie podjąłem, wiem natomiast, że od tamtej pory świadomie staram się "chodzić po wodzie" i zachęcać do tego innych i mimo upadków, nie zniechęcam się.

MEDYTACJE NAD MAJDANEM

Piotr Zawadzki

foto: PAP/EPA/SERGEY DOLZHENKO

Ostatnie tygodnie minęly pod flagą Ukrainy. Wiadomości wrzały od okropieństw dziejących się w Kijowie, media ukazywały drastyczne obrazy pomordowanych w imię wolności demonstrantów, zabitych przez policję i snajperów strzelających w głowy cywilów. Kiedy oglądałem kolejne krwawe zdjęcia z Majdanu płakałem, dziwiłem się, modliłem. Jako obywatel spokojnego, ustabilizowanego kraju, żyjący w komforcie i demokracji (polska wersja, ale działa) zastanawiałem się co ja mogę właściwie zrobić. Jako widz czułem się fatalnie, wiedziałem zarazem, że nie mam żadnych możliwości uczestniczyć w tych wydarzeniach. Moją próbą wsparcia Ukrainy było - jak zresztą dla wielu z nas - udostępnianie informacji na portalach społecznościowych i zwracanie uwagi znajomych na to ludobójstwo. Ostatecznie jednak czułem się bezsilny. Co możemy zrobić w takich sytuacjach, kiedy wydaje się, że nie mamy żadnego większego wpływu na wydarzenia międzynarodowe, jak wygrać z poczuciem bezsilności? Co możem zrobić jako chrześcijanie?

BEZPIECZNA KRYJÓWKA

Piotr Zawadzki


Książka "Bezpieczna kryjówka" autorstwa Corrie ten Boom jest pozycją uniwersalną.
Dla chrześcijan czytających tą książkę może okazać się ona niesamowitą duchową inspiracją i okazją do pogłębienia wiary - szczególnie w temacie zrozumienia zła, cierpienia i tragedii. Dla osób niewierzących, oprócz tego, że może okazać się okazją do skonfrontowania się z tematem istnienia Boga, będzie też po prostu doskonale przekazaną historią o Holokauście, historią opowiedzianą przez naocznego świadka. "Bezpieczna kryjówka" jest szeroka w odczycie - wątek wiary, zła i cierpienia, wątek przerażających nieszczęść zagłady II Wojny Światowej - to wszystko podane w sposób który na stałe odcisnąć może się w sercu każdego wrażliwego czytelnika. Jest to jedna z tych historii, po których możemy w znaczny sposób zmienić spojrzenie na świat i drugiego człowieka. Obóz koncentracyjny widziany oczami człowieka kochającego Jezusa i starającego się służyć ludziom to widok szokujący, niezapomniany.

KRYZYS, SĄD BOŻY?

Piotr Zawadzki



SZUKANIE PRZYCZYN

Od kilku lat nad Europą wiszą czarne chmury kryzysu gospodarczego. Podobnie ma się sprawa z USA i resztą cywilizowanego świata - potężne cięcia budżetowe, gigantyczne długi, zapaść ekonomiczna. Doczekaliśmy się czasów w których nie tylko małe firmy czy gigantyczne koncerny ale całe państwa stają nad przepaścią bankructwa. W momencie, kiedy dobrobyt stał się czymś nieodzownym i oczywistym (czymś, od czego się uzależniliśmy), pojawiła się groźba utraty wszystkiego - nie tylko dobrobytu, ale nawet podstawowych środków do życia. Kryzys oceniany jest na różne sposoby, jedni widzą w nim efekt złego zarządzania, inni rozpasanej konsumpcji. Mało jednak padło głosów w sprawie kryzysu, które określały by go jako produkt rozprężenia duchowego. Czy możemy w całą sprawę naszej porażki w gospodarzeniu dobrami wmieszać jeszcze Pana Boga? Czy nie naraża nas na śmieszność krzyk, że kryzys, jest formą sądu Bożego nad społeczeństwem konsumenckim? Jako chrześcijanie musimy jednak analizować wydarzenia ogólnoświatowe w szerszym, duchowym kontekście - ostatecznie Biblia do tego nas zachęca. W sprawie tej należy na pewno unikać ekstremalnych ocen - z jednej strony nie możemy utknąć tylko w czysto ludzkiej ocenie sytuacji, stwierdzając, że kryzys, to nic innego jak nieudolność systemu. Musimy sięgnąć wzrokiem dalej i dostrzec wątki duchowe. Z drugej strony nie możemy zrzucić sprawy na Pana Boga i niejako obwinić Go za zaistniałą sytuację - w końcu to my, ludzie, ponosimy odpowiedzialność za ten beznadziejny stan rzeczy. Ostatecznie dobrze również zadać sobie kilka pytań wysoce osobistych, np. jaki jest mój stosunek do finansów, czy zawartość mojego portfela kieruje w totalny sposób moim życiem i postępowaniem, czy też umiem być człowiekiem niezależnym od stanu konta w banku? Czy gdyby mnie dotknął kryzys, czy mimo to okazałbym się wierny Bogu?

NAPIWEK DLA PANA BOGA

Piotr Zawadzki



Będąc ostatnio w restauracji razem z żoną, po udanym pobycie, wespół z rachunkiem zostawiłem kilka złotych napiwku dla miłej obsługi. Kiedy wyjmowałem drobne i kładłem je przy rachunku doznałem dziwnej myśli - czy tak samo nie robimy w kościołach w Polsce i na świecie w coniedzielnym rytuale wrzucania na tacę? Czy nie traktujemy momentu ofiarowywania swoich finansów Bogu jako momentu napiwkowania, płacąc za miłą atmosferę i zaspokojenie naszych potrzeb emocjonalnych?


RODOWÓD ŁASKI: TAMAR

Piotr Zawadzki

 
W rodowodzie Jezusa występuje 56 osób (spisane w Ewangelii Mateusza), pośród nich występuje jedynie pięć kobiet. To właśnie o nich traktuje seria książek Francine Rivers zatytułowana Rodowód Łaski. Pierwszą z nich jest Tamar, synowa Judy, Kanaanejka, która utożsamiła się z wiarą Izraelitów.