SZUKANIE PRZYCZYN
Od kilku lat nad Europą wiszą czarne chmury kryzysu gospodarczego. Podobnie ma się sprawa z USA i resztą cywilizowanego świata - potężne cięcia budżetowe, gigantyczne długi, zapaść ekonomiczna. Doczekaliśmy się czasów w których nie tylko małe firmy czy gigantyczne koncerny ale całe państwa stają nad przepaścią bankructwa. W momencie, kiedy dobrobyt stał się czymś nieodzownym i oczywistym (czymś, od czego się uzależniliśmy), pojawiła się groźba utraty wszystkiego - nie tylko dobrobytu, ale nawet podstawowych środków do życia. Kryzys oceniany jest na różne sposoby, jedni widzą w nim efekt złego zarządzania, inni rozpasanej konsumpcji. Mało jednak padło głosów w sprawie kryzysu, które określały by go jako produkt rozprężenia duchowego. Czy możemy w całą sprawę naszej porażki w gospodarzeniu dobrami wmieszać jeszcze Pana Boga? Czy nie naraża nas na śmieszność krzyk, że kryzys, jest formą sądu Bożego nad społeczeństwem konsumenckim? Jako chrześcijanie musimy jednak analizować wydarzenia ogólnoświatowe w szerszym, duchowym kontekście - ostatecznie Biblia do tego nas zachęca. W sprawie tej należy na pewno unikać ekstremalnych ocen - z jednej strony nie możemy utknąć tylko w czysto ludzkiej ocenie sytuacji, stwierdzając, że kryzys, to nic innego jak nieudolność systemu. Musimy sięgnąć wzrokiem dalej i dostrzec wątki duchowe. Z drugej strony nie możemy zrzucić sprawy na Pana Boga i niejako obwinić Go za zaistniałą sytuację - w końcu to my, ludzie, ponosimy odpowiedzialność za ten beznadziejny stan rzeczy. Ostatecznie dobrze również zadać sobie kilka pytań wysoce osobistych, np. jaki jest mój stosunek do finansów, czy zawartość mojego portfela kieruje w totalny sposób moim życiem i postępowaniem, czy też umiem być człowiekiem niezależnym od stanu konta w banku? Czy gdyby mnie dotknął kryzys, czy mimo to okazałbym się wierny Bogu?
